Bijgaand 2 filmpjes van het skieën in Park City !
woensdag 25 februari 2009
dinsdag 24 februari 2009
Skieën in Park City; zon, zon en sneeuw
Vanmorgen om 5:30 ‘pas’ uit bed. Ik stap weer achter de laptop en om 6uur worden ook de mannen wakker. En daar natuurlijk hetzelfde verhaal, de tv en de laptop gaan aan. Ik ga al snel douchen en om 6:30 laat ik ook de mannen zich douchen en aankleden. Omdat we een vervelende fluitend geluid in onze auto hebben (als we harder dan 40 mph rijden), wil ik de auto gaan omwisselen. We zijn toch weer vroeg wakker en hebben tijd genoeg. Dus om 7uur zitten we al in de auto op weg naar het vliegveld. Volgens TomTom zijn we daar binnen 12minuten, maar na 10minuten staan we al in de parkeergarage van Alamo.
Ik meld dat ik de auto graag wil omwisselen en ik kan me gelijk bij de balie melden (hij liet me niet eens uitpraten wat het probleem was). Bij de balie word ik gelijk geholpen. Ik vraag nog even of ze toevallig Hummers hebben, maar nee ;-) ! Hij heeft weer een GMC Acadia voor ons, en vraagt of dat ok is. Ja hoor, prima ! Ik vraag nog even naar het ski-rek; of daar sleutels bij zitten. Want we hebben gezocht, maar geen sleutels kunnen vinden. Nee hoor, zijn gewoon open, je moet er even aan trekken en dan schieten ze open ;-) ! Als we dat eerder hadden geweten …. Haha !
Goed, binnen 10 minuten zijn we dus weer op weg en om 7:35 zijn we weer op de kamer. In een dik half uur dus alles geregeld ! En een prachtige witte Acadia ervoor in de plaats. Daar heb ik dus geen spijt van. In de Acadia is de 3e rij stoelen ook opgeklapt. Als de mannen dat zien, vinden ze dat weer helemaal geweldig. De 2e rij wordt naar voren geklapt en ineens hebben ze daar achterin een zee van ruimte. Na eerst steeds discussie wie voorin mag zitten, is het nu discussie wie achterin mag zitten …. ;-) !
Ik maak weer het ontbijtje, broodjes voor tijdens de lunch en pak de tas alvast in. Als ik mijn mobiel aanzet, heb ik verschillende sms, voicemail en email; er is een issue op kantoor met een klant. Dat betekent dat ik van 8:00 – 8:30 aan de telefoon zit, terwijl ik om 8:15 op weg had willen zijn. Om 8:30 gaan we dus pas op pad, maar we hebben genoeg tijd vandaag. Ik kijk nog even uit het raam en zie weer hoe de lucht bijna stralend blauw is, maar er dikke grijze wolken hangen boven / tussen de bergen, waar we gisteren geskied hebben. Dat blijft een apart gezicht.
Deze keer gaan we gelijk de rijksweg op en rijden we binnen 40minuten naar Park City. Dit ligt net iets verder dan The Canyons, maar aan dezelfde rijksweg. Helemaal geen files (die hebben we helemaal nog niet gezien in SLC) en lekker 3-baans weg, dus dat gaat voorspoedig. Als we Park City inrijden, heb ik weer geen idee waar we moeten zijn. Ik volg het bordje ‘free parking’ en als ik het (bijna lege) parkeerterrein oprijd, staan we weer helemaal vooraan en lopen we letterlijk gelijk de ski-lift in. Ideaal dus weer. Het is strakblauw hier, dus ik smeer mijn gezicht nog even goed in. En muts is niet nodig, dat betekent alleen zonnebril op ;-) !
Onderweg in de lift zien we een ‘professionele’ afdaling onder ons, met vlaggen en dergelijke. Dit blijkt als we boven zijn dan ook de afdaling te zijn die tijdens de Olympische Spelen gebruikt is. De lift zelf die we nemen is wat oud; we hebben geen voetensteun EN geen rek voor ons. De mannen vinden het een beetje eng en klemmen zich goed vast. Om 9:15 zijn we dan ook boven en we besluiten vandaag de rechterkant van het gebied te gaan verkennen. Dat ziet er al groot uit en beloofd veel goeds, want we zien veel lange blauwe afdalingen; onze favorieten !
Het heeft alleen hier een dag of 3 niet of nauwelijks gesneeuwd. En dat merk je toch wel, want dat betekent helaas veel ijzige stukken. En ook vandaag hier weer is het relatief rustig op de pistes. Weer verschillende afdalingen lijken we alleen te doen vandaag. En gedurende het zonnetje langer schijnt, verdwijnt het ijs ook steeds meer, dus ook dat wordt steeds beter. We genieten dus volop van de prachtige afdalingen en het mooie weer; al mag het van ons best gaan sneeuwen ;-) !
Als we om 11:00 weer beneden bij een ander gedeelte staan, check ik even mijn mobiel. Weer emails en voicemails, dus maar weer even bellen. Uiteindelijk zit ik in verschillende calls tot 12:00. Ondertussen heb ik de mannen warme chocomel laten halen en eten zij alvast de broodjes. Wel vervelend, maar hoort er nou eenmaal bij. Dat wordt vanavond nog een tijdje werken ben ik bang … Maar goed, ik eet snel mijn broodjes op en we gaan weer op pad ! De sneeuw is inmiddels heerlijk en de afdalingen hier zijn echt super. We genieten met volle teugen; het is echt super hier en heel snowboard vriendelijk.
Om 14uur lassen we weer even een korte break in en gaan lekker op het terrasje zitten. De mannen hebben het na 10min alweer gezien en gaan lekker in de sneeuw spelen. Als ze terugkomen, lijkt het ineens te gaan sneeuwen. De lucht is nog blauw, maar ik zie hele kleine vlokjes. En ineens komt er een donkere wolk boven de lucht en begint het goed te sneeuwen ! We gaan gelijk weer naar de lift en binnen 5 minuten staan we boven. Het is ook ineens goed koud, dus de mutsen/sneeuwbrillen/nekwarmers gaan aan/om en super hoe dat werkt. Het is gelijk weer acceptabel en we genieten nu weer van de verse sneeuw en de prachtige afdalingen. Dit is absoluut ons favoriete gebied (tot nu toe), en hier gaan we waarschijnlijk de laatste dag ook weer heen. Om 16uur houden we het vandaag voor gezien. Nogmaals, voor snowboarders is het echt ideaal hier, want nergens hebben ze tussendoor hun board uit moeten doen om een stukje te lopen, overal zijn het echte afdalingen. Heerlijk dus. We skieën letterlijk tot voor onze auto, dus ook dat is prima geregeld hier !
We besluiten om even naar de Tanger Outlets te gaan, die op 10minuten rijden hier vandaan zitten; precies waar je de rijksweg op moet gaan. Matthew en ik gaan samen op pad; Robin blijft lekker in de auto. Die heeft helemaal NIETS met shoppen. We gaan de Ralph Lauren in, maar ook snel weer uit. Daarna Adidas, Oakley en Tommy. Bij Adidas zien we leuke rugtassen en we halen snel Robin even. Hij vindt het best. Als ik afreken, blijkt er nog eens extra 25% af te gaan, dus voor $ 34 hebben we twee stoere rugtassen. Bij Tommy liggen standaard rode en blauwe sweaters bij de ingang voor $ 7.99 ! Ongelooflijk, ik heb niets nodig, maar neem toch maar een blauwe mee. Verder nog twee leuke baby-broekjes voor mijn kleine neefje en $ 20 armer lopen we weer terug naar de auto ;-) !
We gaan op weg naar ons restaurant voor vandaag; Red Robin. In Salt Lake City is het weer stralend weer; die hebben geen sneeuw gezine hier. Aangezien Matthew en Robin veel op elkaar lijken (understatement), zeker toen ze klein waren, hebben we ooit een kleurencode gemaakt. Robin had altijd Rood en Matthew altijd blauW. Dat zit er nog steeds in, dus een restaurant dat Red Robin heet, daar moeten we even heen. Ondanks dat het een soort veredelde snackbar is ;-) ! Om 17:20 zijn we er en het is nog superrustig binnen. De mannen bestellen een kindermenu en ik twijfel heel erg. Het is allemaal niet echt wat voor mij; met name hamburgers en zo. Ik bestel uiteindelijk chicken fingers en een Caesar Salad, die beide prima smaken.
Matthew bestelt bij zijn menu ipv patat stukjes verse appel. Als hij die krijgt, zijn het 4 kleine stukjes appel waar we alledrie bijna in de slappe lach van belanden ! Het zijn ook rare vogels, die Amerikanen ! De keuze als ‘side’ voor ofwel een groot boord patat, of 4 kleine stukjes appel. We bestellen dus toch maar wat patat bij voor hem ;-) !
Ik vraag aan de ober nog welke van de 2 malls (die ik op mijn lijstje heb) de grootste is en of ze er een Abercrombie & Fitch winkel hebben. Nou, dan moeten we naar de Valley Fair Mall en niet naar de Cottonwood Mall. Dus TomTom ingesteld en dat is maar 25 minuutjes rijden. Als we daar aankomen, lijkt het niet echt groot, maar wie weet. We parkeren achter de Macy’s en toegegeven, de Macy’s is groter dan die waar we eerder waren, maar het is nog steeds een vrij kleine …. We lopen snel de winkel door en kijken op een plattegrond van de mall. Ook weer een kleine mall en absoluut geen bekende winkels … Weer een tegenvaller ;-) ! Hebben ze hier wel grote malls ?
We stappen gelijk weer de auto in en rijden lekker terug naar het hotel. Daar zijn we binnen een kwartiertje en om 19:15 zijn we dus weer op de kamer. De mannen gingen weer lekker achter de laptop, Nintendo en tv; terwijl ik dus aan het werk ging. Tot 21:15 heb ik zitten werken en toen vond ik het wel weer genoeg. Ik was moe en wilde lekker gaan slapen. De mannen ook en om 21:30 lagen we dus weer lekker in bed ! Morgen gaan we een dagje ‘niet skieën’, maar lekker relaxed doen en wat dingen in Salt Lake City bekijken. Ook daar hebben we zin in !
Ik meld dat ik de auto graag wil omwisselen en ik kan me gelijk bij de balie melden (hij liet me niet eens uitpraten wat het probleem was). Bij de balie word ik gelijk geholpen. Ik vraag nog even of ze toevallig Hummers hebben, maar nee ;-) ! Hij heeft weer een GMC Acadia voor ons, en vraagt of dat ok is. Ja hoor, prima ! Ik vraag nog even naar het ski-rek; of daar sleutels bij zitten. Want we hebben gezocht, maar geen sleutels kunnen vinden. Nee hoor, zijn gewoon open, je moet er even aan trekken en dan schieten ze open ;-) ! Als we dat eerder hadden geweten …. Haha !
Goed, binnen 10 minuten zijn we dus weer op weg en om 7:35 zijn we weer op de kamer. In een dik half uur dus alles geregeld ! En een prachtige witte Acadia ervoor in de plaats. Daar heb ik dus geen spijt van. In de Acadia is de 3e rij stoelen ook opgeklapt. Als de mannen dat zien, vinden ze dat weer helemaal geweldig. De 2e rij wordt naar voren geklapt en ineens hebben ze daar achterin een zee van ruimte. Na eerst steeds discussie wie voorin mag zitten, is het nu discussie wie achterin mag zitten …. ;-) !
Ik maak weer het ontbijtje, broodjes voor tijdens de lunch en pak de tas alvast in. Als ik mijn mobiel aanzet, heb ik verschillende sms, voicemail en email; er is een issue op kantoor met een klant. Dat betekent dat ik van 8:00 – 8:30 aan de telefoon zit, terwijl ik om 8:15 op weg had willen zijn. Om 8:30 gaan we dus pas op pad, maar we hebben genoeg tijd vandaag. Ik kijk nog even uit het raam en zie weer hoe de lucht bijna stralend blauw is, maar er dikke grijze wolken hangen boven / tussen de bergen, waar we gisteren geskied hebben. Dat blijft een apart gezicht.
Deze keer gaan we gelijk de rijksweg op en rijden we binnen 40minuten naar Park City. Dit ligt net iets verder dan The Canyons, maar aan dezelfde rijksweg. Helemaal geen files (die hebben we helemaal nog niet gezien in SLC) en lekker 3-baans weg, dus dat gaat voorspoedig. Als we Park City inrijden, heb ik weer geen idee waar we moeten zijn. Ik volg het bordje ‘free parking’ en als ik het (bijna lege) parkeerterrein oprijd, staan we weer helemaal vooraan en lopen we letterlijk gelijk de ski-lift in. Ideaal dus weer. Het is strakblauw hier, dus ik smeer mijn gezicht nog even goed in. En muts is niet nodig, dat betekent alleen zonnebril op ;-) !
Onderweg in de lift zien we een ‘professionele’ afdaling onder ons, met vlaggen en dergelijke. Dit blijkt als we boven zijn dan ook de afdaling te zijn die tijdens de Olympische Spelen gebruikt is. De lift zelf die we nemen is wat oud; we hebben geen voetensteun EN geen rek voor ons. De mannen vinden het een beetje eng en klemmen zich goed vast. Om 9:15 zijn we dan ook boven en we besluiten vandaag de rechterkant van het gebied te gaan verkennen. Dat ziet er al groot uit en beloofd veel goeds, want we zien veel lange blauwe afdalingen; onze favorieten !
Het heeft alleen hier een dag of 3 niet of nauwelijks gesneeuwd. En dat merk je toch wel, want dat betekent helaas veel ijzige stukken. En ook vandaag hier weer is het relatief rustig op de pistes. Weer verschillende afdalingen lijken we alleen te doen vandaag. En gedurende het zonnetje langer schijnt, verdwijnt het ijs ook steeds meer, dus ook dat wordt steeds beter. We genieten dus volop van de prachtige afdalingen en het mooie weer; al mag het van ons best gaan sneeuwen ;-) !
Als we om 11:00 weer beneden bij een ander gedeelte staan, check ik even mijn mobiel. Weer emails en voicemails, dus maar weer even bellen. Uiteindelijk zit ik in verschillende calls tot 12:00. Ondertussen heb ik de mannen warme chocomel laten halen en eten zij alvast de broodjes. Wel vervelend, maar hoort er nou eenmaal bij. Dat wordt vanavond nog een tijdje werken ben ik bang … Maar goed, ik eet snel mijn broodjes op en we gaan weer op pad ! De sneeuw is inmiddels heerlijk en de afdalingen hier zijn echt super. We genieten met volle teugen; het is echt super hier en heel snowboard vriendelijk.
Om 14uur lassen we weer even een korte break in en gaan lekker op het terrasje zitten. De mannen hebben het na 10min alweer gezien en gaan lekker in de sneeuw spelen. Als ze terugkomen, lijkt het ineens te gaan sneeuwen. De lucht is nog blauw, maar ik zie hele kleine vlokjes. En ineens komt er een donkere wolk boven de lucht en begint het goed te sneeuwen ! We gaan gelijk weer naar de lift en binnen 5 minuten staan we boven. Het is ook ineens goed koud, dus de mutsen/sneeuwbrillen/nekwarmers gaan aan/om en super hoe dat werkt. Het is gelijk weer acceptabel en we genieten nu weer van de verse sneeuw en de prachtige afdalingen. Dit is absoluut ons favoriete gebied (tot nu toe), en hier gaan we waarschijnlijk de laatste dag ook weer heen. Om 16uur houden we het vandaag voor gezien. Nogmaals, voor snowboarders is het echt ideaal hier, want nergens hebben ze tussendoor hun board uit moeten doen om een stukje te lopen, overal zijn het echte afdalingen. Heerlijk dus. We skieën letterlijk tot voor onze auto, dus ook dat is prima geregeld hier !
We besluiten om even naar de Tanger Outlets te gaan, die op 10minuten rijden hier vandaan zitten; precies waar je de rijksweg op moet gaan. Matthew en ik gaan samen op pad; Robin blijft lekker in de auto. Die heeft helemaal NIETS met shoppen. We gaan de Ralph Lauren in, maar ook snel weer uit. Daarna Adidas, Oakley en Tommy. Bij Adidas zien we leuke rugtassen en we halen snel Robin even. Hij vindt het best. Als ik afreken, blijkt er nog eens extra 25% af te gaan, dus voor $ 34 hebben we twee stoere rugtassen. Bij Tommy liggen standaard rode en blauwe sweaters bij de ingang voor $ 7.99 ! Ongelooflijk, ik heb niets nodig, maar neem toch maar een blauwe mee. Verder nog twee leuke baby-broekjes voor mijn kleine neefje en $ 20 armer lopen we weer terug naar de auto ;-) !
We gaan op weg naar ons restaurant voor vandaag; Red Robin. In Salt Lake City is het weer stralend weer; die hebben geen sneeuw gezine hier. Aangezien Matthew en Robin veel op elkaar lijken (understatement), zeker toen ze klein waren, hebben we ooit een kleurencode gemaakt. Robin had altijd Rood en Matthew altijd blauW. Dat zit er nog steeds in, dus een restaurant dat Red Robin heet, daar moeten we even heen. Ondanks dat het een soort veredelde snackbar is ;-) ! Om 17:20 zijn we er en het is nog superrustig binnen. De mannen bestellen een kindermenu en ik twijfel heel erg. Het is allemaal niet echt wat voor mij; met name hamburgers en zo. Ik bestel uiteindelijk chicken fingers en een Caesar Salad, die beide prima smaken.
Matthew bestelt bij zijn menu ipv patat stukjes verse appel. Als hij die krijgt, zijn het 4 kleine stukjes appel waar we alledrie bijna in de slappe lach van belanden ! Het zijn ook rare vogels, die Amerikanen ! De keuze als ‘side’ voor ofwel een groot boord patat, of 4 kleine stukjes appel. We bestellen dus toch maar wat patat bij voor hem ;-) !
Ik vraag aan de ober nog welke van de 2 malls (die ik op mijn lijstje heb) de grootste is en of ze er een Abercrombie & Fitch winkel hebben. Nou, dan moeten we naar de Valley Fair Mall en niet naar de Cottonwood Mall. Dus TomTom ingesteld en dat is maar 25 minuutjes rijden. Als we daar aankomen, lijkt het niet echt groot, maar wie weet. We parkeren achter de Macy’s en toegegeven, de Macy’s is groter dan die waar we eerder waren, maar het is nog steeds een vrij kleine …. We lopen snel de winkel door en kijken op een plattegrond van de mall. Ook weer een kleine mall en absoluut geen bekende winkels … Weer een tegenvaller ;-) ! Hebben ze hier wel grote malls ?
We stappen gelijk weer de auto in en rijden lekker terug naar het hotel. Daar zijn we binnen een kwartiertje en om 19:15 zijn we dus weer op de kamer. De mannen gingen weer lekker achter de laptop, Nintendo en tv; terwijl ik dus aan het werk ging. Tot 21:15 heb ik zitten werken en toen vond ik het wel weer genoeg. Ik was moe en wilde lekker gaan slapen. De mannen ook en om 21:30 lagen we dus weer lekker in bed ! Morgen gaan we een dagje ‘niet skieën’, maar lekker relaxed doen en wat dingen in Salt Lake City bekijken. Ook daar hebben we zin in !
Filmpjes The Canyons
Bijgaand een paar filpmjes van onze eerste skidag. Kijk met name ook eens hoe druk het op de piste was ;-) !
maandag 23 februari 2009
Skieën in Snowbird; sneeuw, sneeuw en sneeuw
Weer prima geslapen vannacht, maar toch om 4:30 wakker. Weer 7 uurtjes, acceptabel dus. Om 5:00 ga ik er uit en …. Mijn email en blackberry werken weer ! Jippie ! Dus ik heb even flink wat email weg te werken, maar dat gaat soepel en snel. Om 5:30 worden ook de mannen wakker, dus ook die duiken achter de computer. We kunnen pas om 9uur skieën, dus ik vraag of ze nog zin hebben om naar de Walmart te gaan en dat willen ze wel. We kleden ons dus op ons gemakje aan en om 6:45 zitten we in de auto op weg naar de Walmart.
Inmiddels rijden we er makkelijk naartoe en binnen besluiten we nog wat broodjes en beleg (ham, kaas, nutella en honing) te kopen, want we zitten niet te wachten op het vette eten tijdens de lunch. De mannen kijken verder nog bij de games en speelgoed, terwijl ik op mijn gemakje door de winkel loop. We besluiten nog wat Hagen Dasz ‘magnums’ te kopen voor in onze vriezer. Als toetje voor ’s avonds ;-) ! Om 7:45 zijn we weer terug op de kamer, we kleden ons om en ik maak de broodjes klaar (voor het ontbijt en om mee te nemen) en pak de tas in. Om 8:20 zijn we er weer klaar voor en gaan we op weg naar Snowbird Ski Resort.
Snowbird ligt aan de ‘voorkant’ van de bergen bij Salt Lake City, dat betekent dat we via Salt Lake City zelf de bergen in zullen rijden. TomTom leidt ons via een binnendoor weg, waardoor we veel tijd verliezen met stoplichten en dergelijke. Terwijl via de rijksweg waarschijnlijk een stuk sneller was geweest. Maar goed, dat is achteraf. Uiteindelijk rijden we de bergen in en ook dat is anders dan gisteren; dit is wat je verwacht als je naar een wintersport plaats rijdt. Een kronkelig 1-baansweg met afgrond aan een kant van de weg. De weg is gewoon vrij van sneeuw, prima te rijden dus. Uiteindelijk om 9:10 rijden we een parkeerplaats op, waar nog maar heel weinig auto’s staan. Geen idee of dit nu goed gaat ? Maar er komt een mannetje aan; gewoon hier om de hoek is de lift. Ideaal zeg, dat is echt heel dichtbij. En om 9:15 staan we dus al bij de lift !
Ongelooflijk maar waar, er staat gewoon niemand bij de lift. Terwijl vaak de lift, zeker ’s ochtends, vanwaar je de berg op gaat, toch wat drukker is. Maar er is gewoon niemand. Zou dat een voorbode zijn ? En, in tegenstelling tot gisteren, hier lijken alle liften een voetensteun te hebben. Zeker voor de mannen, met snowboard, is dat ideaal. Zodra we de berg opgaan, begint het te sneeuwen en het is goed bewolkt. Het sneeuwt heel zachtjes, maar we zien onder ons dat er al een flinke verse laag sneeuw ligt. Top dus, dit is voor ons het perfecte ski-weer; zachtjes sneeuwen. Wij zijn geen ‘zon-skieërs’.
We maken een paar heerlijke afdalingen, en het is super-rustig op de pistes. Vaak genoeg maken wij de sporen in de sneeuw, heerlijk is dat. We gaan helemaal naar de rechterzijde van de berg en ook daar is het stil. Het wordt wat bewolkter en het gaat ook harder sneeuwen. Toch nemen we de lift die helemaal naar de top gaat op 11.000 ft. Daar kunnen we als het goed is naar de andere kant van de berg komen, waar een afdaling helemaal naar beneden gaat. Dat vinden we altijd de mooiste. Het feit dat er ‘experts only’ op een grote oranje vlag staat bij de lift, negeren we maar even.
Als we op de helft van de rit omhoog zijn, komen we in een wolk terecht, waardoor het zicht ook gelijk minimaal is. En dan sneeuwt het er ook nog flink uit. Het wordt ook nog eens koud. Hm, dat voorspelt weinig goeds. Als we boven zijn, is het zicht slecht en er is ook geen bord met waar we precies heen moeten. Ik klop maar even aan bij de man die op de lift let. Maar helaas, we kunnen niet naar de blauwe afdaling komen, ivm lawine-gevaar. Dus we moeten gewoon hier naar beneden. Oeps …. Alleen maar zwart en ‘double’ zwart. En dan ook nog eens weinig zicht …. Maar goed, we hebben geen keus natuurlijk.
We volgen een aantal kleine groepjes, die het allemaal ook erg lastig hebben. En de skiërs die we hier zien, die kunnen het echt wel. Ik kan aardig skieën, maar ik voel me hier echt de minste op de pistes … De eerste afdaling is zwart, erg zwart. En we zien dus haast niets door de mist en de sneeuw. We gaan heel langzaam naar beneden, net als de rest. Als we beneden zijn en naar boven kijken, dan is het steil, erg steil … Vervolgens een stukje snelheid maken, maar geen van de snowboarders halen het. Ook de mannen niet en die moeten dus 1 voet los om te lopen, maar die zakken zeker 40cm de sneeuw in. Net als iedereen hier. Het gaat dus langzaam en het is zwaar. Daarna nog een mooie zwarte afdaling en dan zijn we gelukkig weer op reguliere pistes en is het niet zo mistig weer; we zitten onder de wolk.
Aangezien we doodop zijn van deze afdaling, besluiten we maar wat eerder richting een restaurantje te gaan. De eerste die we tegenkomen ! Om 11:15 zitten we en bestellen we lekker 3 grote warme chocomel. Om 11:30 besluiten we toch ook maar te gaan eten; de broodjes die we zelf meegenomen hebben. Die smaken nog prima. De mannen kunnen alweer niet meer stilzitten en willen buiten in de sneeuw spelen. Vanaf mijn plek kan ik ze lekker zien spelen, rollen en sneeuw gooien. Ze hebben het weer prima naar hun zin gelukkig. Om 12uur pak ik ook mijn spullen en gaan we weer op pad. We gaan nog wat afdalingen doen, maar gaan niet meer helemaal naar boven.
Daarna gaan we naar de linkerzijde van de berg, waar we een lift nemen die ons weer helemaal naar boven brengt, maar nu precies bij de afdaling die we in eerste instantie wilden nemen toen we die andere lift namen. Vanuit hier kon dat dus wel, maar ook hier lag het bovenste deel flink in de winkel en sneeuwde het nog flink. Dus naar boven gaan we niet meer. De afdaling is prima, maar toch ook hier wel weer aardig wat stukken die voor snowboarders niet ideaal zijn; voor een groot deel vlak. Je ziet hier dan ook vrij weinig snowboarders. De sneeuw is hier wel echt geweldig, en in dit gebied schijnt het ook het meest te sneeuwen. Op sommige stukken kan je helemaal langs de bergen richting Salt Lake City kijken, en daar schijnt de zon !
Ik wil hier een foto van maken, maar helaas. De SD kaart van de foto-camera geeft een foutmelding. Of ik wil formatteren … Nee he, zijn alle foto’s weg ? En daarbij ook nog eens alle info die er op stand van Denise en Joey ? Ik hoop het niet, maar vrees het ergste …. Geen foto’s van vandaag dus dan …..
We gaan weer terug naar waar we begonnen zijn en ineens voelt Matthew zich helemaal niet lekker. Even prikken en … 35.7 ! Dat is echt veel te hoog; ik kijk zijn pomp na en zie veel luchtbellen. Niet goed dus. Hierdoor voelt hij zich dus echt niet lekker en we besluiten gelijk maar naar de auto te gaan. Maar Robin wilde nog graag 1 keer de halfpipe doen, en Matthew wilde ook nog een keer mee. Maar om 14:45 waren we weer terug beneden. En dat was voor ons een prima tijd. Matthew is gelukkig wel flink gezakt, maar zit nog steeds wat te hoog. En hij voelt zich steeds slechter.
We besluiten toch langs de Mall te rijden waar we vanochtend langskwamen, de Fashion Mall. Vlak daarbij is ook de Outback waar we wilden gaan eten. We lopen door de Mall, maar die is echt superklein (naar US maatstaven dan). En als we de Macy’s inlopen, weten we helemaal niet wat we zien. Ik heb echt nog nooit zo’n kleine Macy’s gezien, met alleen maar vrouwenkleding. Hier zijn we dus snel weg. Daarnaast is Matthew nog steeds misselijk en heeft hoofdpijn, dus we besluiten terug naar het hotel te rijden.
Via de rijksweg gaat alles heel snel, dus om 16uur zijn we alweer op de kamer. Matthew gaat lekker in bed liggen, terwijl Robin en ik allebei achter onze laptop gaan zitten. Matthew zit inmiddels wel weer helemaal goed en na 10minuten lijkt hij weer helemaal opgeknapt. En hij wil zelfs lekker mee uit eten, dus we besluiten dan toch maar weer terug naar de Outback te gaan. Via de rijksweg ben je er zo en we hadden er allemaal naar uitgekeken ! Dus om 17uur gaan we weer op weg en om 17:25 rijden we het parkeerterrein op van de Outback in Sandy (voorstadje van SLC). Onderweg zien we heel goed de bergketen waar we vandaag zijn geweest, en wij rijden in het zonnetje en boven de bergen zie je duidelijk de donkere wolken nog steeds hangen.
De menukaart ziet er weer prima uit. Alleen mis ik ‘The Melbourne’, de porterhouse van Outback. Wel staat er een T-bone op de kaart en de omschrijving is precies hetzelfde. Dus ik ga maar daarvoor. En de mannen, ook die gaan flink bestellen; geen kindermenu deze keer, maar Matthew ook een 20oz T-bone en Robin de 14oz NY Strip ! Ik vraag nog of ze het zeker weten, maar ze willen het zo graag. Nou ja, vooruit dan maar een keer.
En het zijn weer gigantische lappen vlees. En de mannen glunderen van oor tot oor. En eerlijk is eerlijk, Robin heeft zijn hele stuk vlees op en Matthew bijna helemaal, alleen nog een stukje voor mij (helemaal geen probleem natuurlijk !). En het smaakte echt weer geweldig, dit is echt mijn favoriete steakhouse keten in de US, zonder enige twijfel. Ik heb echt weer super gegeten. En de mannen ook, al vonden ze het toch wel wat veel en wilden ze volgende keer toch weer een kindermenu. Gelukkig maar, gisteren $ 27 bij TGI, nu $ 86 bij Outback ….
Om 18:20 rijden we weer weg, op zoek naar de Coldstone. Want alhoewel ze veel gegeten hebben, wilden ze nog wel graag een ijsje bij de Coldstone. Vooruit dan maar, al sla ik deze keer over want ik zit compleet vol. En ook hier weer een grote smile als ze aan die ijsjes beginnen. Daar doe ik het dan maar weer voor ;-) !
We moeten nog de vingerprik van Matthew ophalen bij de TGI, dus daar gaan we nu naar op weg. En we komen onderweg langs de zaak van de skihuur, daar kunnen we dan gelijk lifttickets voor morgen kopen. En ik kan mijn ski’s omwisselen, want ik vond ze vandaag einde van de dag wat stroef over de sneeuw gaan. Daar zijn we eerst, en ze moeten inderdaad nodig gewaxed worden. Hij doet dat gelijk wel even. Prima, dan rijden wij even naar de TGI. Hij vertelt wel dat hij eigenlijk om 19uur sluit, maar hij blijft nog wel even op de zaak, als we iets later zijn. Prima service vind ik. Want hij is maar gewoon werknemer en wil volgens mij graag naar huis. Ik koop ook nog lifttickets voor morgen naar Park City ($ 192 …).
Ondertussen bellen we nog met Yvonne, die ook weer een heerlijke zonnige en warme dag in Disneyland door heeft gebracht, maar dan in het andere park. Het was overal superrustig, dus binnen een kwartier was ze bijvoorbeeld in Toystory Mania en Soarin'. Ook weer een heerlijke dag dus. Morgen gaat ze op weg richting San Diego voor de laatste 3 dagen.
We rijden dan snel naar de TGI en het vingerprik apparaat lag al klaar. Dus binnen 2 minuten zaten we alweer in de auto op weg naar de ski-verhuur. Als we daar om precies 19uur aankomen, is hij nog bezig met het waxen. Na 5 minuutjes komt hij de ski’s weer brengen. Ik geef hem 10 dollar fooi, gewoon omdat ik dat de juiste instelling vind van die jongen. Hij leek er erg blij mee in ieder geval.
Daarna reden we verder richting het hotel. Onderweg komen we langs de Whole Foods en daar kunnen we misschien lekker vers brood kopen voor morgen. En er liggen inderdaad genoeg vers gebakken broden, maar we willen eigenlijk broodjes. Dat is veel makkelijker meenemen. Maar helaas, die hebben ze niet meer. Maar er liggen nog wel lekker stokbroden en die zijn supervers. Dan nemen we die lekker mee, die zullen morgenochtend en middag vast ook nog lekker smaken.
Naast de Whole Foods zit een Jamba Juice en ik kan het toch niet laten. Ik vind dat ook zo verschrikkelijk lekker, net als de mannen. Dus we nemen samen een mega grote verse sinaasappelsap. En die smaakt natuurlijk weer HEERLIJK !
Dan zijn we al weer bijna bij het hotel en om 19:55 zijn we weer op de kamer. Dat was weer een drukke dag, maar we hebben ons weer prima vermaakt. De mannen zetten de tv alweer aan en ook de laptop staat gelijk aan (net als die van mij natuurlijk). Om 20:15 besluiten ze nog even te gaan zwemmen. Ik heb niet zo’n zin om echt te gaan zwemmen, maar neem wel mijn laptop mee en ben dan toch lekker bij ze. Kan ik ook nog wat foto’s maken. Ik heb inmiddels het kaartje uit mijn camera gehaald om in de camera van Denise te gebruiken. Kan ik toch wat foto’s maken.
Ze liggen lekker een kwartiertje in het zwembad, daarna in het bubbelbad, vervolgens in de fitnessruimte (ik zie ze gewichtheffen, hardlopen, fietsen; geweldig vinden ze het) en tenslotte gaan ze zelfs nog even in de sauna zitten. Maar om 21uur gaan we weer lekker naar boven. Dan kunnen ze lekker naar bed, want we zijn toch alweer flink moe. Ik laad de weblog nog even in en dan gaan we slapen.
Inmiddels rijden we er makkelijk naartoe en binnen besluiten we nog wat broodjes en beleg (ham, kaas, nutella en honing) te kopen, want we zitten niet te wachten op het vette eten tijdens de lunch. De mannen kijken verder nog bij de games en speelgoed, terwijl ik op mijn gemakje door de winkel loop. We besluiten nog wat Hagen Dasz ‘magnums’ te kopen voor in onze vriezer. Als toetje voor ’s avonds ;-) ! Om 7:45 zijn we weer terug op de kamer, we kleden ons om en ik maak de broodjes klaar (voor het ontbijt en om mee te nemen) en pak de tas in. Om 8:20 zijn we er weer klaar voor en gaan we op weg naar Snowbird Ski Resort.
Snowbird ligt aan de ‘voorkant’ van de bergen bij Salt Lake City, dat betekent dat we via Salt Lake City zelf de bergen in zullen rijden. TomTom leidt ons via een binnendoor weg, waardoor we veel tijd verliezen met stoplichten en dergelijke. Terwijl via de rijksweg waarschijnlijk een stuk sneller was geweest. Maar goed, dat is achteraf. Uiteindelijk rijden we de bergen in en ook dat is anders dan gisteren; dit is wat je verwacht als je naar een wintersport plaats rijdt. Een kronkelig 1-baansweg met afgrond aan een kant van de weg. De weg is gewoon vrij van sneeuw, prima te rijden dus. Uiteindelijk om 9:10 rijden we een parkeerplaats op, waar nog maar heel weinig auto’s staan. Geen idee of dit nu goed gaat ? Maar er komt een mannetje aan; gewoon hier om de hoek is de lift. Ideaal zeg, dat is echt heel dichtbij. En om 9:15 staan we dus al bij de lift !
Ongelooflijk maar waar, er staat gewoon niemand bij de lift. Terwijl vaak de lift, zeker ’s ochtends, vanwaar je de berg op gaat, toch wat drukker is. Maar er is gewoon niemand. Zou dat een voorbode zijn ? En, in tegenstelling tot gisteren, hier lijken alle liften een voetensteun te hebben. Zeker voor de mannen, met snowboard, is dat ideaal. Zodra we de berg opgaan, begint het te sneeuwen en het is goed bewolkt. Het sneeuwt heel zachtjes, maar we zien onder ons dat er al een flinke verse laag sneeuw ligt. Top dus, dit is voor ons het perfecte ski-weer; zachtjes sneeuwen. Wij zijn geen ‘zon-skieërs’.
We maken een paar heerlijke afdalingen, en het is super-rustig op de pistes. Vaak genoeg maken wij de sporen in de sneeuw, heerlijk is dat. We gaan helemaal naar de rechterzijde van de berg en ook daar is het stil. Het wordt wat bewolkter en het gaat ook harder sneeuwen. Toch nemen we de lift die helemaal naar de top gaat op 11.000 ft. Daar kunnen we als het goed is naar de andere kant van de berg komen, waar een afdaling helemaal naar beneden gaat. Dat vinden we altijd de mooiste. Het feit dat er ‘experts only’ op een grote oranje vlag staat bij de lift, negeren we maar even.
Als we op de helft van de rit omhoog zijn, komen we in een wolk terecht, waardoor het zicht ook gelijk minimaal is. En dan sneeuwt het er ook nog flink uit. Het wordt ook nog eens koud. Hm, dat voorspelt weinig goeds. Als we boven zijn, is het zicht slecht en er is ook geen bord met waar we precies heen moeten. Ik klop maar even aan bij de man die op de lift let. Maar helaas, we kunnen niet naar de blauwe afdaling komen, ivm lawine-gevaar. Dus we moeten gewoon hier naar beneden. Oeps …. Alleen maar zwart en ‘double’ zwart. En dan ook nog eens weinig zicht …. Maar goed, we hebben geen keus natuurlijk.
We volgen een aantal kleine groepjes, die het allemaal ook erg lastig hebben. En de skiërs die we hier zien, die kunnen het echt wel. Ik kan aardig skieën, maar ik voel me hier echt de minste op de pistes … De eerste afdaling is zwart, erg zwart. En we zien dus haast niets door de mist en de sneeuw. We gaan heel langzaam naar beneden, net als de rest. Als we beneden zijn en naar boven kijken, dan is het steil, erg steil … Vervolgens een stukje snelheid maken, maar geen van de snowboarders halen het. Ook de mannen niet en die moeten dus 1 voet los om te lopen, maar die zakken zeker 40cm de sneeuw in. Net als iedereen hier. Het gaat dus langzaam en het is zwaar. Daarna nog een mooie zwarte afdaling en dan zijn we gelukkig weer op reguliere pistes en is het niet zo mistig weer; we zitten onder de wolk.
Aangezien we doodop zijn van deze afdaling, besluiten we maar wat eerder richting een restaurantje te gaan. De eerste die we tegenkomen ! Om 11:15 zitten we en bestellen we lekker 3 grote warme chocomel. Om 11:30 besluiten we toch ook maar te gaan eten; de broodjes die we zelf meegenomen hebben. Die smaken nog prima. De mannen kunnen alweer niet meer stilzitten en willen buiten in de sneeuw spelen. Vanaf mijn plek kan ik ze lekker zien spelen, rollen en sneeuw gooien. Ze hebben het weer prima naar hun zin gelukkig. Om 12uur pak ik ook mijn spullen en gaan we weer op pad. We gaan nog wat afdalingen doen, maar gaan niet meer helemaal naar boven.
Daarna gaan we naar de linkerzijde van de berg, waar we een lift nemen die ons weer helemaal naar boven brengt, maar nu precies bij de afdaling die we in eerste instantie wilden nemen toen we die andere lift namen. Vanuit hier kon dat dus wel, maar ook hier lag het bovenste deel flink in de winkel en sneeuwde het nog flink. Dus naar boven gaan we niet meer. De afdaling is prima, maar toch ook hier wel weer aardig wat stukken die voor snowboarders niet ideaal zijn; voor een groot deel vlak. Je ziet hier dan ook vrij weinig snowboarders. De sneeuw is hier wel echt geweldig, en in dit gebied schijnt het ook het meest te sneeuwen. Op sommige stukken kan je helemaal langs de bergen richting Salt Lake City kijken, en daar schijnt de zon !
Ik wil hier een foto van maken, maar helaas. De SD kaart van de foto-camera geeft een foutmelding. Of ik wil formatteren … Nee he, zijn alle foto’s weg ? En daarbij ook nog eens alle info die er op stand van Denise en Joey ? Ik hoop het niet, maar vrees het ergste …. Geen foto’s van vandaag dus dan …..
We gaan weer terug naar waar we begonnen zijn en ineens voelt Matthew zich helemaal niet lekker. Even prikken en … 35.7 ! Dat is echt veel te hoog; ik kijk zijn pomp na en zie veel luchtbellen. Niet goed dus. Hierdoor voelt hij zich dus echt niet lekker en we besluiten gelijk maar naar de auto te gaan. Maar Robin wilde nog graag 1 keer de halfpipe doen, en Matthew wilde ook nog een keer mee. Maar om 14:45 waren we weer terug beneden. En dat was voor ons een prima tijd. Matthew is gelukkig wel flink gezakt, maar zit nog steeds wat te hoog. En hij voelt zich steeds slechter.
We besluiten toch langs de Mall te rijden waar we vanochtend langskwamen, de Fashion Mall. Vlak daarbij is ook de Outback waar we wilden gaan eten. We lopen door de Mall, maar die is echt superklein (naar US maatstaven dan). En als we de Macy’s inlopen, weten we helemaal niet wat we zien. Ik heb echt nog nooit zo’n kleine Macy’s gezien, met alleen maar vrouwenkleding. Hier zijn we dus snel weg. Daarnaast is Matthew nog steeds misselijk en heeft hoofdpijn, dus we besluiten terug naar het hotel te rijden.
Via de rijksweg gaat alles heel snel, dus om 16uur zijn we alweer op de kamer. Matthew gaat lekker in bed liggen, terwijl Robin en ik allebei achter onze laptop gaan zitten. Matthew zit inmiddels wel weer helemaal goed en na 10minuten lijkt hij weer helemaal opgeknapt. En hij wil zelfs lekker mee uit eten, dus we besluiten dan toch maar weer terug naar de Outback te gaan. Via de rijksweg ben je er zo en we hadden er allemaal naar uitgekeken ! Dus om 17uur gaan we weer op weg en om 17:25 rijden we het parkeerterrein op van de Outback in Sandy (voorstadje van SLC). Onderweg zien we heel goed de bergketen waar we vandaag zijn geweest, en wij rijden in het zonnetje en boven de bergen zie je duidelijk de donkere wolken nog steeds hangen.
De menukaart ziet er weer prima uit. Alleen mis ik ‘The Melbourne’, de porterhouse van Outback. Wel staat er een T-bone op de kaart en de omschrijving is precies hetzelfde. Dus ik ga maar daarvoor. En de mannen, ook die gaan flink bestellen; geen kindermenu deze keer, maar Matthew ook een 20oz T-bone en Robin de 14oz NY Strip ! Ik vraag nog of ze het zeker weten, maar ze willen het zo graag. Nou ja, vooruit dan maar een keer.
En het zijn weer gigantische lappen vlees. En de mannen glunderen van oor tot oor. En eerlijk is eerlijk, Robin heeft zijn hele stuk vlees op en Matthew bijna helemaal, alleen nog een stukje voor mij (helemaal geen probleem natuurlijk !). En het smaakte echt weer geweldig, dit is echt mijn favoriete steakhouse keten in de US, zonder enige twijfel. Ik heb echt weer super gegeten. En de mannen ook, al vonden ze het toch wel wat veel en wilden ze volgende keer toch weer een kindermenu. Gelukkig maar, gisteren $ 27 bij TGI, nu $ 86 bij Outback ….
Om 18:20 rijden we weer weg, op zoek naar de Coldstone. Want alhoewel ze veel gegeten hebben, wilden ze nog wel graag een ijsje bij de Coldstone. Vooruit dan maar, al sla ik deze keer over want ik zit compleet vol. En ook hier weer een grote smile als ze aan die ijsjes beginnen. Daar doe ik het dan maar weer voor ;-) !
We moeten nog de vingerprik van Matthew ophalen bij de TGI, dus daar gaan we nu naar op weg. En we komen onderweg langs de zaak van de skihuur, daar kunnen we dan gelijk lifttickets voor morgen kopen. En ik kan mijn ski’s omwisselen, want ik vond ze vandaag einde van de dag wat stroef over de sneeuw gaan. Daar zijn we eerst, en ze moeten inderdaad nodig gewaxed worden. Hij doet dat gelijk wel even. Prima, dan rijden wij even naar de TGI. Hij vertelt wel dat hij eigenlijk om 19uur sluit, maar hij blijft nog wel even op de zaak, als we iets later zijn. Prima service vind ik. Want hij is maar gewoon werknemer en wil volgens mij graag naar huis. Ik koop ook nog lifttickets voor morgen naar Park City ($ 192 …).
Ondertussen bellen we nog met Yvonne, die ook weer een heerlijke zonnige en warme dag in Disneyland door heeft gebracht, maar dan in het andere park. Het was overal superrustig, dus binnen een kwartier was ze bijvoorbeeld in Toystory Mania en Soarin'. Ook weer een heerlijke dag dus. Morgen gaat ze op weg richting San Diego voor de laatste 3 dagen.
We rijden dan snel naar de TGI en het vingerprik apparaat lag al klaar. Dus binnen 2 minuten zaten we alweer in de auto op weg naar de ski-verhuur. Als we daar om precies 19uur aankomen, is hij nog bezig met het waxen. Na 5 minuutjes komt hij de ski’s weer brengen. Ik geef hem 10 dollar fooi, gewoon omdat ik dat de juiste instelling vind van die jongen. Hij leek er erg blij mee in ieder geval.
Daarna reden we verder richting het hotel. Onderweg komen we langs de Whole Foods en daar kunnen we misschien lekker vers brood kopen voor morgen. En er liggen inderdaad genoeg vers gebakken broden, maar we willen eigenlijk broodjes. Dat is veel makkelijker meenemen. Maar helaas, die hebben ze niet meer. Maar er liggen nog wel lekker stokbroden en die zijn supervers. Dan nemen we die lekker mee, die zullen morgenochtend en middag vast ook nog lekker smaken.
Naast de Whole Foods zit een Jamba Juice en ik kan het toch niet laten. Ik vind dat ook zo verschrikkelijk lekker, net als de mannen. Dus we nemen samen een mega grote verse sinaasappelsap. En die smaakt natuurlijk weer HEERLIJK !
Dan zijn we al weer bijna bij het hotel en om 19:55 zijn we weer op de kamer. Dat was weer een drukke dag, maar we hebben ons weer prima vermaakt. De mannen zetten de tv alweer aan en ook de laptop staat gelijk aan (net als die van mij natuurlijk). Om 20:15 besluiten ze nog even te gaan zwemmen. Ik heb niet zo’n zin om echt te gaan zwemmen, maar neem wel mijn laptop mee en ben dan toch lekker bij ze. Kan ik ook nog wat foto’s maken. Ik heb inmiddels het kaartje uit mijn camera gehaald om in de camera van Denise te gebruiken. Kan ik toch wat foto’s maken.
Ze liggen lekker een kwartiertje in het zwembad, daarna in het bubbelbad, vervolgens in de fitnessruimte (ik zie ze gewichtheffen, hardlopen, fietsen; geweldig vinden ze het) en tenslotte gaan ze zelfs nog even in de sauna zitten. Maar om 21uur gaan we weer lekker naar boven. Dan kunnen ze lekker naar bed, want we zijn toch alweer flink moe. Ik laad de weblog nog even in en dan gaan we slapen.
zondag 22 februari 2009
Skispullen ophalen en skieën in The Canyons
Op zich prima geslapen vannacht. Een keer om 2uur wakker en uiteindelijk om 4:30 echt wakker. Dat is 7uurtjes geslapen, acceptabel voor mijn eerste nacht. Ik duik even achter de computer en werk de weblog bij. Ik word inmiddels helemaal gek van mijn zakelijk email, die werkt niet sinds aankomst in SLC (in Atlanta nog wel). Maar niet alleen op mijn blackberry, ook via mijn laptop en zelfs via webmail kom ik er niet op. Heel frustrerend kan ik zeggen …. Na een uurtje is de weblog bijgewerkt en wordt Robin wakker. Snel daarna wordt ook Matthew wakker en de tv gaat gelijk aan. En ja, er is ‘free wifi’ in het hotel, dus ook de eigen laptop gaat aan.
Maar goed, we zijn hier niet om achter de tv en computer te zitten (hoor wie het zegt ….) dus om 6uur gaan we douchen en aankleden. Maar ja, ze zijn niet zo snel, dus uiteindelijk om 6:40 rijden we pas weg, richting de Walmart. Het is een supercenter, dus die zal wel open zijn, hoop ik dan. Het is echt 5 minuten rijden en hij is inderdaad open. Voor het eerst dat we een garage zien van 2 verdiepingen bij een Walmart. We worden vriendelijk door een oude man welkom geheten. We slaan broodjes in, kaas, koeken, drinken, dextro’s en wat snoep. Dat tikt lekker aan, toch $ 80 armer. Maar alleen alweer het genot om hier rond te lopen, heerlijk vinden wij !
Om 7:15 zitten we weer in de auto op weg naar onze kamer. Onderweg prachtig uitzicht op de besneeuwde bergen, het begint inmiddels licht te worden. Met tassen vol komen we weer op de kamer, vullen onze ijskast en kleden ons om in de ski-kleding. Ik maak wat broodjes met kaas klaar en we hebben dus een prima ontbijtje. De kamer is inmiddels ook al een slagveld, ongelooflijk hoe snel dat gaat (zonder vrouw erbij). Ik pak de tas in, met koeken, drinken, prikspullen, handschoenen, brillen, etc etc. Het uitzicht op de bergen is overigens ook prachtig vanuit onze kamer. En om 7:50 kunnen we dan eindelijk op pad.
We wilden om 8uur bij de winkel zijn van de skihuur, maar dat halen we dus niet, want we gaan wel iets te laat weg. Onderweg, het is nog rustig, rijdt er ineens een Mini Cooper S naast ons, met een erg leuk nummerbord: 007MINI. En op de zijkant staat ook het echte James Bond teken met 007 en het pistool. De omlijsting van het nummerbord was overigens ‘License to Motor’. Om 8:05 waren we bij de winkel en konden we onze spullen uitzoeken. Helaas bleek ik wel mijn eigen ski-schoenen in Nederland achtergelaten te hebben, dus die moesten er ook nog maar bijgehuurd worden …. Alles werd ingesteld en om 8:45 konden we op weg met onze spullen. Ook gelijk lift-tickets gekocht, die hier $ 59 kosten, maar bij de kassa’s zelf $ 79. Dat scheelt weer, maar toch wel prijzig voor 1 dagje skieën.
Vervolgens op weg naar The Canyon. Je verwacht een smal binnendoor weggetje de bergen in, maar bijna tot aan de parkeerplaats in Park City, is het een driebaans rijksweg. Ongelooflijk die Amerikanen … En het is helemaal niet druk, al staan er toch wel aardig wat auto’s op de parkeerplaats. Het is inmiddels 9:15, terwijl de liften hier om 9uur open gaan. Toch nog prima op tijd dus. Het zou ‘wat drukker’ zijn vandaag, omdat het een weekend is. Dus we zijn benieuwd. We nemen de gondel van het parkeerterrein naar de eerste lift. Het is bewolkt maar zeker niet koud.
Om 9:30 staan we dus boven en doen we onze eerste afdaling. The Canyons staat bekend om het feit dat ze weinig ‘beginnerspistes’ hebben, wat voor ons natuurlijk geen probleem is. Verder is het het grootste ski-gebied hier in Salt Lake City, met 146 afdalingen. We zijn dus benieuwd. De sneeuw is heerlijk, ondanks dat het een paar dagen niet gesneeuwd heeft. Maar het is nog steeds heerlijke poedersneeuw. Ik ga al gelijk soepel naar beneden, Matthew heeft ook de smaak gelijk weer helemaal te pakken, alleen Robin is wat huiverig, en dat merk je dus. Maar we doen gewoon een paar eenvoudige afdelingen en dan komen we wel weer in het ritme.
Tot een uurtje of 12 blijven we aan de rechterzijde van het gebied, waar het skieën op zichzelf prima is. Het is toch nog steeds vrij rustig en het is niet koud. Het blijft bewolkt, met aan het eind van de ochtend zelfs hier en daar een zonnetje. Nadeel vind ik wel dat de verschillende ‘gebieden’ (met name stukken berg) lastig bereikbaar zijn voor elkaar. Het kost moeite om naar het andere gebied te komen en ook om weer terug te komen. Vaak via smalle en gedeeltelijk vlakke paadjes, wat met snowboarders niet echt prettig is.
De uitzichten zijn op momenten weer adembenemend mooi, dus ook daar maken we nog een paar plaatjes van. Matthew heeft het weer helemaal te pakken, die vliegt naar beneden, probeert overal sprongetjes te maken en buiten de reguliere afdaling stukjes mee te pakken. Robin blijft wat angstig, gaat dus ook niet zo snel als Matt en blijft steeds een beetje achter. Hopelijk komt dat ook snel weer terug.
Om 12:00 kiezen we een restaurantje op de helling uit, waar de mannen een pizza (Robin) en chicken fingers (Matthew) nemen, en natuurlijk warme chocomel. Ik houd het op een chicken ceasar salad. En ik moet zeggen, ondanks de prijs hiervoor (ongeveer $ 40) is de kwaliteit best ok. Dus we eten goed en rond 12:30 gaan we weer op pad. We verlaten de ‘rechterzijde’ en gaan via het middenstuk naar de linkerzijde. En boven verbazing komt de zon ook nog eens flink door. Ik smeer mijn gezicht dus maar snel in, want ik verbrand vrij snel. De mutsen en sneeuwbrillen gaan ook af en worden vervangen door gewone zonnebrillen, en jasjes bovenin lekker open.
En de ‘linkerzijde’ van de berg is meer voor ons. Lekker superlange afdalingen waar je lekker snelheid kunt maken, prachtig tussen de bomen en gigantische huizen door. En daarnaast, er is haast niemand op de afdalingen hier en het lijkt geregeld of we de afdalingen voor ons zelf hebben. We houden het dan ook prima vol en we nemen om 15:55 de laatste lift naar boven voordat we de lange afdaling helemaal naar beneden maken. Als dit ‘een drukke dag’ was, dan ben ik benieuwd naar de doordeweekse dagen. We nemen de gondel naar de parkeerplaats en om 16:15 staan we weer bij de auto. We laden onze spullen in en om 16:25 zijn we op weg naar TGI Friday’s !
Om 16:50 parkeren we voor de deur en we kunnen natuurlijk gelijk aan tafel. We bestellen gelijk wat te drinken, want we hebben DORST ! En die grote bekers kunnen al snel weer een keer bijgevuld worden. Robin gaat voor cheeseburgers, Matthew voor chicken fingers en ik kies een lekkere steak uit. We eten alledrie erg goed, een heerlijke zaak. En de rekening is ook prima, $ 27 ! Ik rond de fooi maar af naar $ 5 en om 17:45 zijn we weer op pad.
Onderweg zien we een Walgreens, waar we even stoppen voor een ijsje. We nemen alledrie een M&M ‘magnum’. Die smaakt weer heerlijk. Ik had nog even gekeken voor een Coldstone in de buurt, maar dat was iets te ver rijden. Om 18:15 zijn we dus weer op onze hotelkamer. We vragen roomservice voor een schaaltje, een lepel (beide voor cornflakes voor Robin morgenochtend) en een mes (voor de broodjes) en binnen 3 minuten staat er al iemand voor de deur. Topservice dus ! Ik rommel nog even met mijn email account, maar niets werkt. Heel frustrerend, het lijkt wel of mijn account geblokkeerd is of zo …. En, ik blijk ook nog eens flink verbrand te zijn, dat is ook niet de eerste keer … Had ik me nou maar gelijk ’s ochtends ingesmeerd ….
De mannen zitten lekker tv te kijken / te computeren. En ze gaan ook even bij het zwembad kijken. Als het binnen is, ga ik ook wel even mee. Maar als we vanuit onze kamer naar buiten kijken, zien we 2 buitenzwembaden. Maar al snel komen ze terug, er is een binnenzwembad, vanwaar je ook naar buiten kunt zwemmen. Ik bel ook nog even met Yvonne en die had ook weer een mooie dag achter de rug in Disneyland. Maar was ook weer helemaal gebroken. Om 19:30 gaan we dan naar het zwembad. Eerst even vingerprik, maar …. Die van Matthew is nergens te vinden. De mannen gaan nog twee keer kijken in de auto, maar helaas … Die hebben we waarschijnlijk in de TGI laten liggen. En als ik bel, is het inderdaad gevonden. We hebben gelukkig reserves bij ons, dus die gaan we morgen wel oppikken.
We hangen wat in het zwembad, vervolgens in het bubbelbad en tenslotte in de sauna. Maar we zijn toch wel aardig moe inmiddels. Om 20:15 zijn we weer op de hotelkamer en om 21:30 houden we het voor gezien en gaan we slapen. Morgen zullen we wel weer op tijd wakker zijn en gaan we het gebied Snowbird bezoeken. Iets dichterbij en met naar eigen zeggen ‘de beste sneeuw van de wereld’. We zullen het meemaken ;-) !
Maar goed, we zijn hier niet om achter de tv en computer te zitten (hoor wie het zegt ….) dus om 6uur gaan we douchen en aankleden. Maar ja, ze zijn niet zo snel, dus uiteindelijk om 6:40 rijden we pas weg, richting de Walmart. Het is een supercenter, dus die zal wel open zijn, hoop ik dan. Het is echt 5 minuten rijden en hij is inderdaad open. Voor het eerst dat we een garage zien van 2 verdiepingen bij een Walmart. We worden vriendelijk door een oude man welkom geheten. We slaan broodjes in, kaas, koeken, drinken, dextro’s en wat snoep. Dat tikt lekker aan, toch $ 80 armer. Maar alleen alweer het genot om hier rond te lopen, heerlijk vinden wij !
Om 7:15 zitten we weer in de auto op weg naar onze kamer. Onderweg prachtig uitzicht op de besneeuwde bergen, het begint inmiddels licht te worden. Met tassen vol komen we weer op de kamer, vullen onze ijskast en kleden ons om in de ski-kleding. Ik maak wat broodjes met kaas klaar en we hebben dus een prima ontbijtje. De kamer is inmiddels ook al een slagveld, ongelooflijk hoe snel dat gaat (zonder vrouw erbij). Ik pak de tas in, met koeken, drinken, prikspullen, handschoenen, brillen, etc etc. Het uitzicht op de bergen is overigens ook prachtig vanuit onze kamer. En om 7:50 kunnen we dan eindelijk op pad.
We wilden om 8uur bij de winkel zijn van de skihuur, maar dat halen we dus niet, want we gaan wel iets te laat weg. Onderweg, het is nog rustig, rijdt er ineens een Mini Cooper S naast ons, met een erg leuk nummerbord: 007MINI. En op de zijkant staat ook het echte James Bond teken met 007 en het pistool. De omlijsting van het nummerbord was overigens ‘License to Motor’. Om 8:05 waren we bij de winkel en konden we onze spullen uitzoeken. Helaas bleek ik wel mijn eigen ski-schoenen in Nederland achtergelaten te hebben, dus die moesten er ook nog maar bijgehuurd worden …. Alles werd ingesteld en om 8:45 konden we op weg met onze spullen. Ook gelijk lift-tickets gekocht, die hier $ 59 kosten, maar bij de kassa’s zelf $ 79. Dat scheelt weer, maar toch wel prijzig voor 1 dagje skieën.
Vervolgens op weg naar The Canyon. Je verwacht een smal binnendoor weggetje de bergen in, maar bijna tot aan de parkeerplaats in Park City, is het een driebaans rijksweg. Ongelooflijk die Amerikanen … En het is helemaal niet druk, al staan er toch wel aardig wat auto’s op de parkeerplaats. Het is inmiddels 9:15, terwijl de liften hier om 9uur open gaan. Toch nog prima op tijd dus. Het zou ‘wat drukker’ zijn vandaag, omdat het een weekend is. Dus we zijn benieuwd. We nemen de gondel van het parkeerterrein naar de eerste lift. Het is bewolkt maar zeker niet koud.
Om 9:30 staan we dus boven en doen we onze eerste afdaling. The Canyons staat bekend om het feit dat ze weinig ‘beginnerspistes’ hebben, wat voor ons natuurlijk geen probleem is. Verder is het het grootste ski-gebied hier in Salt Lake City, met 146 afdalingen. We zijn dus benieuwd. De sneeuw is heerlijk, ondanks dat het een paar dagen niet gesneeuwd heeft. Maar het is nog steeds heerlijke poedersneeuw. Ik ga al gelijk soepel naar beneden, Matthew heeft ook de smaak gelijk weer helemaal te pakken, alleen Robin is wat huiverig, en dat merk je dus. Maar we doen gewoon een paar eenvoudige afdelingen en dan komen we wel weer in het ritme.
Tot een uurtje of 12 blijven we aan de rechterzijde van het gebied, waar het skieën op zichzelf prima is. Het is toch nog steeds vrij rustig en het is niet koud. Het blijft bewolkt, met aan het eind van de ochtend zelfs hier en daar een zonnetje. Nadeel vind ik wel dat de verschillende ‘gebieden’ (met name stukken berg) lastig bereikbaar zijn voor elkaar. Het kost moeite om naar het andere gebied te komen en ook om weer terug te komen. Vaak via smalle en gedeeltelijk vlakke paadjes, wat met snowboarders niet echt prettig is.
De uitzichten zijn op momenten weer adembenemend mooi, dus ook daar maken we nog een paar plaatjes van. Matthew heeft het weer helemaal te pakken, die vliegt naar beneden, probeert overal sprongetjes te maken en buiten de reguliere afdaling stukjes mee te pakken. Robin blijft wat angstig, gaat dus ook niet zo snel als Matt en blijft steeds een beetje achter. Hopelijk komt dat ook snel weer terug.
Om 12:00 kiezen we een restaurantje op de helling uit, waar de mannen een pizza (Robin) en chicken fingers (Matthew) nemen, en natuurlijk warme chocomel. Ik houd het op een chicken ceasar salad. En ik moet zeggen, ondanks de prijs hiervoor (ongeveer $ 40) is de kwaliteit best ok. Dus we eten goed en rond 12:30 gaan we weer op pad. We verlaten de ‘rechterzijde’ en gaan via het middenstuk naar de linkerzijde. En boven verbazing komt de zon ook nog eens flink door. Ik smeer mijn gezicht dus maar snel in, want ik verbrand vrij snel. De mutsen en sneeuwbrillen gaan ook af en worden vervangen door gewone zonnebrillen, en jasjes bovenin lekker open.
En de ‘linkerzijde’ van de berg is meer voor ons. Lekker superlange afdalingen waar je lekker snelheid kunt maken, prachtig tussen de bomen en gigantische huizen door. En daarnaast, er is haast niemand op de afdalingen hier en het lijkt geregeld of we de afdalingen voor ons zelf hebben. We houden het dan ook prima vol en we nemen om 15:55 de laatste lift naar boven voordat we de lange afdaling helemaal naar beneden maken. Als dit ‘een drukke dag’ was, dan ben ik benieuwd naar de doordeweekse dagen. We nemen de gondel naar de parkeerplaats en om 16:15 staan we weer bij de auto. We laden onze spullen in en om 16:25 zijn we op weg naar TGI Friday’s !
Om 16:50 parkeren we voor de deur en we kunnen natuurlijk gelijk aan tafel. We bestellen gelijk wat te drinken, want we hebben DORST ! En die grote bekers kunnen al snel weer een keer bijgevuld worden. Robin gaat voor cheeseburgers, Matthew voor chicken fingers en ik kies een lekkere steak uit. We eten alledrie erg goed, een heerlijke zaak. En de rekening is ook prima, $ 27 ! Ik rond de fooi maar af naar $ 5 en om 17:45 zijn we weer op pad.
Onderweg zien we een Walgreens, waar we even stoppen voor een ijsje. We nemen alledrie een M&M ‘magnum’. Die smaakt weer heerlijk. Ik had nog even gekeken voor een Coldstone in de buurt, maar dat was iets te ver rijden. Om 18:15 zijn we dus weer op onze hotelkamer. We vragen roomservice voor een schaaltje, een lepel (beide voor cornflakes voor Robin morgenochtend) en een mes (voor de broodjes) en binnen 3 minuten staat er al iemand voor de deur. Topservice dus ! Ik rommel nog even met mijn email account, maar niets werkt. Heel frustrerend, het lijkt wel of mijn account geblokkeerd is of zo …. En, ik blijk ook nog eens flink verbrand te zijn, dat is ook niet de eerste keer … Had ik me nou maar gelijk ’s ochtends ingesmeerd ….
De mannen zitten lekker tv te kijken / te computeren. En ze gaan ook even bij het zwembad kijken. Als het binnen is, ga ik ook wel even mee. Maar als we vanuit onze kamer naar buiten kijken, zien we 2 buitenzwembaden. Maar al snel komen ze terug, er is een binnenzwembad, vanwaar je ook naar buiten kunt zwemmen. Ik bel ook nog even met Yvonne en die had ook weer een mooie dag achter de rug in Disneyland. Maar was ook weer helemaal gebroken. Om 19:30 gaan we dan naar het zwembad. Eerst even vingerprik, maar …. Die van Matthew is nergens te vinden. De mannen gaan nog twee keer kijken in de auto, maar helaas … Die hebben we waarschijnlijk in de TGI laten liggen. En als ik bel, is het inderdaad gevonden. We hebben gelukkig reserves bij ons, dus die gaan we morgen wel oppikken.
We hangen wat in het zwembad, vervolgens in het bubbelbad en tenslotte in de sauna. Maar we zijn toch wel aardig moe inmiddels. Om 20:15 zijn we weer op de hotelkamer en om 21:30 houden we het voor gezien en gaan we slapen. Morgen zullen we wel weer op tijd wakker zijn en gaan we het gebied Snowbird bezoeken. Iets dichterbij en met naar eigen zeggen ‘de beste sneeuw van de wereld’. We zullen het meemaken ;-) !
zaterdag 21 februari 2009
Vertrek richting Salt Lake City – deel 2
Als we om 16uur de lounge uitlopen, zien we op de schermen al ‘boarding’ staan, dus we lopen wat extra door. Alhoewel, als we de lounge uitlopen zit de gate schuin aan de overkant. En er staat een gigantische rij; dit vliegtuig zit duidelijk goed vol. Letterlijk als we aan komen lopen, mogen wij als Elite deelnemers gelijk boarden, dus dat is mooi en we kunnen gelijk naar binnen. We hebben weer een prima plek voorin het vliegtuig, weer 2 rijen achter de business class, met z’n 3-en naast elkaar. Rechts zien we 2 keer 2 stoelen met veeeeeel beenruimte ertussen en ook een speciale standaard onder de stoel. Het wordt blijkbaar ook als gipsvlucht gebruikt ;-) !
Om 16:45 gaan we de lucht in en we zullen er 4 uur over doen, wat betekent precies op schema. Maar gelijk na de start pakken de mannen alweer hun nintendo DS en dat hebben ze keurig 4 uur volgehouden (het nieuwe Lord of the Rings spel, wat ze ook nog eens samen kunnen spelen). Wat een uitvinding ;-) ! We hebben geen eigen schermpje, dus ik lees wat, maar na 1,5uur heb ik het helemaal gehad, ben doodop …. Ik ga weer lekker bij Robin op schoot met mijn hoofd en mijn voeten bij Matthew. Wat heerlijk zulke grote mannen.
Maar na een half uurtje doezelen schiet ik wakker, ik zit te laag (toch lantus gemis verkeerd ingeschat ….). Even snel wat dextro en we krijgen toevallig ook net drinken. Dus nog even wat suiker en misschien wat koeken gevraagd. De stewardess regelt gelijk alles, haalt verse broodjes uit de business class en komt nog 2 keer vragen of alles goed is. Even aangegeven dat ik over 15min weer helemaal prima ben, maar toch had ze voor de zekerheid geregeld dat de vrouw voor mij haar gelijk kwam halen als ik nog iets nodig had. Echt prima service van Delta, ook op de intercontinentale vlucht overigens. Supervriendelijk en service gericht personeel, met de nodige grappen en heel leuk met kinderen (niet mijn mannen, die zaten alleen maar gefixeerd in hun spel).
Keurig volgens planning om 18:45 lokale Salt Lake City tijd landen we. Net voor de landing vliegen we over de met sneeuw bedekte bergen, dat ziet er prachtig uit ! We kunnen weer lekker snel het vliegtuig uit en zijn dus al snel bij de koffers. Tenminste, blijkbaar gaat hier niet alles even soepel en het duurt uiteindelijk 45min voor de koffers komen … Goed balen natuurlijk, want de vermoeidheid begint toe te slaan, zeker ook bij de mannen die stilletjes op een andere kofferband zitten met onze trolleys. We kletsen een tijdje met een local die wat tips geeft over Salt Lake City en waar te skieën. En dan dus om 19:45 eindelijk de koffers …..
De autoverhuur zit aan de overkant van de straat, dus snel daar naartoe. Als we daar binnen komen is het rustig bij alle balies, behalve … bij Alamo ! Daar staat een rij van zeker 10 mensen voor me … En het gaat tergend langzaam, geen idee wat ze allemaal moeten bespreken met die mensen … Terwijl er toch 4 à 5 Alamo medewerkers staan te helpen. Nou ja, dit geeft mij tijd om ongeveer 15min met Yvonne te bellen, terwijl de mannen de koffers bewaken en natuurlijk de DS-en weer aanzetten.
Met Yvonne alles prima. Ze had goed geslapen vannacht en waren vandaag door Hollywood gereden; dichtbij de echte letters, naar Kodak Theater waar het erg druk was (morgen de Oscar uitreiking daar) en tenslotte naar de Citadel outlets (waar ze niets gekocht hebben, al vonden ze het wel mooi daar). Uiteindelijk hebben ze bij de Outback tegenover het hotel gegeten ! Het hotel was ook meer dan prima, lekker goedkoop via priceline.
Nou goed, om 20:15 was ik dus aan de beurt en dat ging razendsnel. Geen vraag over upgrades, geen vraag over extra verzekeringen, gewoon even handtekening (alles staat op nul) en ik kreeg de autosleutels. Niet kiezen hier dus, maar gewoon de sleutels mee. Volgens het formulier een goudkleurige GMC Acadia. En het is een bakbeest, wij zijn er heel blij mee ! Zelfs nog met skidragers op het dak; dit is vast geen Midsize ;-) !
Dan maar snel naar het hotel, snel de TomTom aan. Maar helaas, die krijgt niet genoeg satelieten. Ik weet ongeveer waar we moeten zijn en volg dus gewoon ‘centrum’ op de borden. Ook mijn mobiel maar aan met GPS, dan zien we in ieder geval of we de goede richting op rijden. En inderdaad dat werkt prima. Echt binnen 15minuten zijn we al bij het hotel. We checken in en laten de koffers naar onze kamer brengen. Valet parking slaan we over, we willen nog even snel ergens iets eten.
De lobby ziet er prachtig uit. Terwijl ik incheck, gaan de mannen in de grote pluchen banken zitten. Matthew is echt helemaal kapot, Robin lijkt nog redelijk wakker. Bij het inchecken sta ik ook nog wel 5 minuten te wachten, terwijl ik in de verte de koffers plus bellboy zie wachten. Bij het inchecken vraag ik natuurlijk liefjes om een upgrade, we zijn al zo lang onderweg, blablabla. Nou, vooruit een garden view room kan ze wel regelen dan. Dat is alvast prima, alleen ik wil natuurlijk meer ;-) ! Had me helemaal voorbereid, en wilde graag een Tower Suite room. Na overleg kon dat met bijbetalen voor $ 40 per nacht. Ik probeer nog wat te onderhandelen, en voor de 7 dagen voor $ 200 is het geregeld. Dit zou een flinke kamer moeten zijn, ook nog eens in het hoofdgebouw zelf (de andere kamers liggen buiten het hotel, in soort van motel-achtige opzet). Oftewel, voor ongeveer $ 90 per nacht zit ik in deze kamer, die via internet minimaal $ 180 kost.
Ik vraag waar een McDonald of zo zit, en die blijkt 2 straten verder. Ik roep de mannen, maar Matthew is al in slaap gevallen. Die moet ik echt wakker maken. Als we naar de kamer willen met onze koffers, stelt de bellboy voor dat hij de koffers alvast brengt, zodat wij snel naar de McDonald kunnen. TOP ! Ik geef hem een mooie tip en wij stappen weer de auto in. De McDonald is al snel gevonden, en we nemen alledrie een menu (Matt en ik chicken strips, Robin double cheeseburger). Die nemen we mee en om 21uur zijn we weer bij het hotel. We rijden de parkeergarage in, parkeren naast de liften en stappen op de 9e verdieping uit, bijna naast onze kamer. Ideaal dus op deze manier met parkeren.
De kamer is prima. Hij is ERG ruim en dat is precies waar ik naar op zoek was. Gewoon lekker wat ruimte op onze kamer. Twee grote bedden, een aparte zithoek met bankje, een aparte eettafel, een groot bureau, grote flatscreen en een ruime badkamer met aparte kleedruimte en kast. Een beetje ‘oubollig’ ziet het er wel uit, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Verder een prachtig uitzicht over Salt Lake City ! We eten met z’n 3-en aan de eettafel onze McDonald maaltijd en om 21:20 storten we echt onmiddellijk in een diepe slaap …. Dit was een lange dag.
Om 16:45 gaan we de lucht in en we zullen er 4 uur over doen, wat betekent precies op schema. Maar gelijk na de start pakken de mannen alweer hun nintendo DS en dat hebben ze keurig 4 uur volgehouden (het nieuwe Lord of the Rings spel, wat ze ook nog eens samen kunnen spelen). Wat een uitvinding ;-) ! We hebben geen eigen schermpje, dus ik lees wat, maar na 1,5uur heb ik het helemaal gehad, ben doodop …. Ik ga weer lekker bij Robin op schoot met mijn hoofd en mijn voeten bij Matthew. Wat heerlijk zulke grote mannen.
Maar na een half uurtje doezelen schiet ik wakker, ik zit te laag (toch lantus gemis verkeerd ingeschat ….). Even snel wat dextro en we krijgen toevallig ook net drinken. Dus nog even wat suiker en misschien wat koeken gevraagd. De stewardess regelt gelijk alles, haalt verse broodjes uit de business class en komt nog 2 keer vragen of alles goed is. Even aangegeven dat ik over 15min weer helemaal prima ben, maar toch had ze voor de zekerheid geregeld dat de vrouw voor mij haar gelijk kwam halen als ik nog iets nodig had. Echt prima service van Delta, ook op de intercontinentale vlucht overigens. Supervriendelijk en service gericht personeel, met de nodige grappen en heel leuk met kinderen (niet mijn mannen, die zaten alleen maar gefixeerd in hun spel).
Keurig volgens planning om 18:45 lokale Salt Lake City tijd landen we. Net voor de landing vliegen we over de met sneeuw bedekte bergen, dat ziet er prachtig uit ! We kunnen weer lekker snel het vliegtuig uit en zijn dus al snel bij de koffers. Tenminste, blijkbaar gaat hier niet alles even soepel en het duurt uiteindelijk 45min voor de koffers komen … Goed balen natuurlijk, want de vermoeidheid begint toe te slaan, zeker ook bij de mannen die stilletjes op een andere kofferband zitten met onze trolleys. We kletsen een tijdje met een local die wat tips geeft over Salt Lake City en waar te skieën. En dan dus om 19:45 eindelijk de koffers …..
De autoverhuur zit aan de overkant van de straat, dus snel daar naartoe. Als we daar binnen komen is het rustig bij alle balies, behalve … bij Alamo ! Daar staat een rij van zeker 10 mensen voor me … En het gaat tergend langzaam, geen idee wat ze allemaal moeten bespreken met die mensen … Terwijl er toch 4 à 5 Alamo medewerkers staan te helpen. Nou ja, dit geeft mij tijd om ongeveer 15min met Yvonne te bellen, terwijl de mannen de koffers bewaken en natuurlijk de DS-en weer aanzetten.
Met Yvonne alles prima. Ze had goed geslapen vannacht en waren vandaag door Hollywood gereden; dichtbij de echte letters, naar Kodak Theater waar het erg druk was (morgen de Oscar uitreiking daar) en tenslotte naar de Citadel outlets (waar ze niets gekocht hebben, al vonden ze het wel mooi daar). Uiteindelijk hebben ze bij de Outback tegenover het hotel gegeten ! Het hotel was ook meer dan prima, lekker goedkoop via priceline.
Nou goed, om 20:15 was ik dus aan de beurt en dat ging razendsnel. Geen vraag over upgrades, geen vraag over extra verzekeringen, gewoon even handtekening (alles staat op nul) en ik kreeg de autosleutels. Niet kiezen hier dus, maar gewoon de sleutels mee. Volgens het formulier een goudkleurige GMC Acadia. En het is een bakbeest, wij zijn er heel blij mee ! Zelfs nog met skidragers op het dak; dit is vast geen Midsize ;-) !
Dan maar snel naar het hotel, snel de TomTom aan. Maar helaas, die krijgt niet genoeg satelieten. Ik weet ongeveer waar we moeten zijn en volg dus gewoon ‘centrum’ op de borden. Ook mijn mobiel maar aan met GPS, dan zien we in ieder geval of we de goede richting op rijden. En inderdaad dat werkt prima. Echt binnen 15minuten zijn we al bij het hotel. We checken in en laten de koffers naar onze kamer brengen. Valet parking slaan we over, we willen nog even snel ergens iets eten.
De lobby ziet er prachtig uit. Terwijl ik incheck, gaan de mannen in de grote pluchen banken zitten. Matthew is echt helemaal kapot, Robin lijkt nog redelijk wakker. Bij het inchecken sta ik ook nog wel 5 minuten te wachten, terwijl ik in de verte de koffers plus bellboy zie wachten. Bij het inchecken vraag ik natuurlijk liefjes om een upgrade, we zijn al zo lang onderweg, blablabla. Nou, vooruit een garden view room kan ze wel regelen dan. Dat is alvast prima, alleen ik wil natuurlijk meer ;-) ! Had me helemaal voorbereid, en wilde graag een Tower Suite room. Na overleg kon dat met bijbetalen voor $ 40 per nacht. Ik probeer nog wat te onderhandelen, en voor de 7 dagen voor $ 200 is het geregeld. Dit zou een flinke kamer moeten zijn, ook nog eens in het hoofdgebouw zelf (de andere kamers liggen buiten het hotel, in soort van motel-achtige opzet). Oftewel, voor ongeveer $ 90 per nacht zit ik in deze kamer, die via internet minimaal $ 180 kost.
Ik vraag waar een McDonald of zo zit, en die blijkt 2 straten verder. Ik roep de mannen, maar Matthew is al in slaap gevallen. Die moet ik echt wakker maken. Als we naar de kamer willen met onze koffers, stelt de bellboy voor dat hij de koffers alvast brengt, zodat wij snel naar de McDonald kunnen. TOP ! Ik geef hem een mooie tip en wij stappen weer de auto in. De McDonald is al snel gevonden, en we nemen alledrie een menu (Matt en ik chicken strips, Robin double cheeseburger). Die nemen we mee en om 21uur zijn we weer bij het hotel. We rijden de parkeergarage in, parkeren naast de liften en stappen op de 9e verdieping uit, bijna naast onze kamer. Ideaal dus op deze manier met parkeren.
De kamer is prima. Hij is ERG ruim en dat is precies waar ik naar op zoek was. Gewoon lekker wat ruimte op onze kamer. Twee grote bedden, een aparte zithoek met bankje, een aparte eettafel, een groot bureau, grote flatscreen en een ruime badkamer met aparte kleedruimte en kast. Een beetje ‘oubollig’ ziet het er wel uit, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Verder een prachtig uitzicht over Salt Lake City ! We eten met z’n 3-en aan de eettafel onze McDonald maaltijd en om 21:20 storten we echt onmiddellijk in een diepe slaap …. Dit was een lange dag.
Vertrek richting Salt Lake City – deel 1
Na een beetje onrustige nacht (de mannen wilden bij papa in bed en de ‘logeerhond’ had ook een plaatsje in bed geclaimd), was ik vroeg wakker. De wakker had ik dus niet nodig en om 6uur ben ik uit bed gegaan. Eerst even snel douchen en aankleden, dan even achter de laptop en de mannen wakker maken. Die duiken allebei de douche in, terwijl ik inmiddels de hondjes ga uitlaten en eten geef. Vervolgens nog de laatste toiletspullen ingepakt en alles is dus klaar nu. De mannen eten even snel wat, terwijl ik de spullen (2 koffers, 2 trolleys) inlaad. We nemen daarna afscheid van de hondjes en katten; we zullen ze echt missen ….
Dus om 7:05 op weg naar Joey en Denise, want zij zullen nog de laatste uurtjes op de oppashond passen en Joey brengt ons dan naar Schiphol. Terwijl we de straat inrijden, bedenk ik me ineens iets. WE ZIJN ALLE INSULINE EN PRIKSPULLEN VERGETEN !!! Die had ik ‘tactisch’ in de koelkast gelegd, zodat ik die pas op het laatste moment uit de koelkast hoefde te halen, maar vergeten dus …. Slim …. Maar gelukkig dacht ik er nog aan, nu we in de buurt waren. Geen idee waarom ik er ineens aan dacht, anders hadden we ECHT teruggemoeten. Dus onze hond afgeleverd en Joey mee en om 7:10 reden we weer terug naar ons huis, haalden de insuline en prikspullen op, en om 7:15 op weg naar Schiphol.
Dat ging prima, het was lekker rustig onderweg en dus om 8uur reden we het terrein al op. Ik had onderweg nog even de tank vol willen gooien voor Denise en Joey, maar vergeten dus dat ook nog maar hier even snel op Schiphol gedaan. Om 8:10 stonden we voor de incheckhal en zwaaiden we Joey uit. Bij Delta stond gelukkig geen grote rij, we waren keurig 2 uur van te voren aanwezig. We konden sowieso gelijk bij Business Class inchecken, maar geen upgrade kunnen regelen deze keer. Ze geven toch de voorkeur aan hun eigen Delta veelvliegers. Maar we hebben prima plekken.
We waren snel door de douane en aangezien we daar verder niets hoefden, gelijk naar de KLM lounge gelopen. Die zit er nu rechtboven en is helemaal vernieuwd. Ik mag eigenlijk maar 1 iemand meenemen, maar doe net alsof ik van niets weet. Ik geef de boardingpassen en mijn Flying Blue pas; kijk nog even lief naar de (blonde jonge) dame die ik hiervoor had uitgekozen. Die lachte en zei alleen maar ‘voouit maar’ en we waren binnen. Mooi geregeld dus. De lounge is mooi, gelijk aan de Europese lounge van KLM, die al een tijd terug vernieuwd was. Hij is ook groot en het was ook vrij druk. Maar we konden al snel een plaatsje vinden waar de mannen mee konden leven.
Onder het genot van (veeeeeel) koekjes en warme chocomel, vermaken zij zich prima. Ook de laptop maar even aan, want we waren natuurlijk veel te vroeg. Toen bleek dat we geen stroom hadden bij onze tafel, verplaatsen ze zich al snel naar de speciale internetplekken, waar het computeren voortgezet werd.
Om 9:10 pakken we de spullen we in en gaan richting vliegtuig. Als we om 9:15 de lounge uitlopen, zien we dat de gate al open is. Prima, we moeten pas om 10:10 vliegen dus dat halen we makkelijk. We lopen de hal door naar de G pier, die we vanuit de lounge al zagen (ook ons vliegtuig). We krijgen eerst de controle-vragen, ook hier worden we als Flying Blue members direct geholpen. Er wordt wat gelachen om de hoeveelheid stickers die ik al op mijn paspoort heb van al die keren dat ik dit al ondergaan heb, maar we kunnen verder richting de controle.
Dat kan nog wat worden; beide mannen hebben een pomp en 1 van de trolleys zit helemaal vol met allerlei prikspullen, insuline, reserve-pompen etc. Maar niets van dat alles doet ons uit de rij halen en we kunnen dus in 1 keer door. Op dat moment kunnen ook de eersten al boarden, en met onze Flying Blue pas kunnen we dus direct doorlopen het vliegtuig. Het gaat allemaal soepel vandaag. We hebben prima plekken net achter de business class. Lekker met z’n 3-en op een rij. Alle overhead bins zijn nog leeg, dus alles kan snel ingeladen worden en we zitten. De Nintendo DS-en schieten aan en ik lees lekker wat krantjes.
Om 10uur zijn we al klaar om te vertrekken en uiteindelijk rond 10:15 gaan we de lucht in. Het vliegtuig is denk ik 80% gevuld. Ik zie hier en daar wat vrije stoelen, dus het is zeker niet compleet vol. We lijken ook nog wat tijd in te gaan halen onderweg, dus we zullen het zien.
De mannen zitten eigenlijk alleen maar de hele vlucht met hun Nintendo DS. We hebben gisteren weer wat van de nieuwste spellen erop gezet, dus die kunnen zich prima vermaken. Ik kijk een film en daarna krijgen we al te eten. Voor de mannen heb ik maar kindermenu besteld, en dat blijkt kip nuggets te zijn. Daarnaast nog wat koekjes en kaas, dus voor hen is het prima. Ik wil eigenlijk overslaan, maar laat ik de kip maar eens proberen. En dat bevalt boven verwachting eigenlijk best prima, helemaal niet verkeerd.
Daarna wil ik eigenlijk nog wat proberen te slapen. Ik doe mijn masker op en oordopjes in en ik lig zeker 1,5uur wat te slapen. Dat kan ik na de afgelopen dagen wel gebruiken. Ik zeg dat ook tegen de mannen, maar die hebben daar weinig boodschap aan. Ik probeer daarna zelfs nog even te gaan liggen; kussen op schoot bij Robin en benen bij Matthew. En ik lig dus eigenlijk best prima (en Matthew vond het wel leuk een foto te maken).
Daarna kijk ik nog een film en vul de Visa waiver formulieren in. Ineens ruiken we een sterke brandlucht, ik zie ook iedereen om ons heen ineens kijken. Ik zie mensen naar achteren kijken en daar wordt echt heel zenuwachtig heen en weer gelopen, gekeken en je ziet de angst. Ook de mensen om mij heen. En ik word niet zo snel zenuwachtig in een vliegtuig, maar nu schrik ik toch echt goed. De mannen hebben er helemaal niets van en zitten in hun spel. Ik zie stewards en personeel hard heen en weer lopen … De gordijntjes bij business class worden opengezet en ik denk echt serieus dat we een noodlanding gaan maken. Het is rumoerig in het vliegtuig, maar niet heel angstig (geen geschreeuw en dat soort dingen). Maar we zien ook bij stewards weer rust terugkeren. Na een paar minuten krijgen we de boodschap dat een motor van de airco vast is gelopen, wat die rare lucht verspreid. Die is uitgezet en er zijn nog meerdere motoren, dus er is verder niets aan de hand en het vliegtuig is compleet veilig. Een hard applaus gaat op. Pffttt …. Wel schrikken hoor ….
Daarna nog 2,5 uur te vliegen en dat verloopt verder prima. Ik werk de weblog alvast wat bij, we krijgen nog een snack (pizza) die prima smaakt en de planning is om ongeveer 15 minuten te vroeg aan te komen. De mannen blijven achter de Nintendo DS, terwijl ik nog wat lees. We komen de lange vlucht (toch bijna 10uur) makkelijk door. Een half uur te vroeg landen we op Atlanta en om 20:15 lokale tijd lopen we het vliegtuig uit. We snellen op full-speed door de lange gangen en zijn dus ook snel bij de controle. Onderweg zagen we dat er meerdere vliegtuigen tegelijk uitstapten, dus dat was mooi geregeld. We hoefden maar een kwartiertje te wachten en toen waren we al aan de beurt.
Ik kreeg nog wel een vraag hoe lang we kwamen, hij zag alle visa stempels in mijn paspoort en vroeg wanneer we voor het laatst waren geweest en voor hoe lang (New York, 6 dagen) en toen was het goed. Ik moest even al mijn vingers scannen en een foto laten nemen, de mannen konden gewoon door. Dus gelijk door naar de koffers, die al op de band waren. Dus gelijk door de laatste check en daarna de koffers afgeven voor de volgende vlucht. Tenslotte moesten we weer door de scan. En ook hier weer niemand die begon over alle rommel en spullen die we voor de diabetes bij ons hebben. De pompen gingen niet af, de insuline en ampullen in de koffers werden niet nagekeken. Het valt me niet tegen
Het ging dus allemaal heel vlot. We moesten naar gate A, en dat kon met het treintje. Om 15uur waren we dus al bij de gate, terwijl we pas om 16:25 moeten vliegen. Dus dan maar weer de lounge proberen. Ook hier geen enkel probleem, ik kon weer met beide mannen zonder ook maar een vraag naar binnen. Dus ook hier werden de koekjes weer geplunderd en proberen we op internet te komen. Helaas, bij KLM is het tegenwoordig gratis, bij Delta inmiddels niet meer. Ik kan gelukkig wel online met mijn laptop, dus ik werk de laptop alvast bij. We blijven hier tot 15:50 en lopen dan rustig naar de gate.
Dus om 7:05 op weg naar Joey en Denise, want zij zullen nog de laatste uurtjes op de oppashond passen en Joey brengt ons dan naar Schiphol. Terwijl we de straat inrijden, bedenk ik me ineens iets. WE ZIJN ALLE INSULINE EN PRIKSPULLEN VERGETEN !!! Die had ik ‘tactisch’ in de koelkast gelegd, zodat ik die pas op het laatste moment uit de koelkast hoefde te halen, maar vergeten dus …. Slim …. Maar gelukkig dacht ik er nog aan, nu we in de buurt waren. Geen idee waarom ik er ineens aan dacht, anders hadden we ECHT teruggemoeten. Dus onze hond afgeleverd en Joey mee en om 7:10 reden we weer terug naar ons huis, haalden de insuline en prikspullen op, en om 7:15 op weg naar Schiphol.
Dat ging prima, het was lekker rustig onderweg en dus om 8uur reden we het terrein al op. Ik had onderweg nog even de tank vol willen gooien voor Denise en Joey, maar vergeten dus dat ook nog maar hier even snel op Schiphol gedaan. Om 8:10 stonden we voor de incheckhal en zwaaiden we Joey uit. Bij Delta stond gelukkig geen grote rij, we waren keurig 2 uur van te voren aanwezig. We konden sowieso gelijk bij Business Class inchecken, maar geen upgrade kunnen regelen deze keer. Ze geven toch de voorkeur aan hun eigen Delta veelvliegers. Maar we hebben prima plekken.
We waren snel door de douane en aangezien we daar verder niets hoefden, gelijk naar de KLM lounge gelopen. Die zit er nu rechtboven en is helemaal vernieuwd. Ik mag eigenlijk maar 1 iemand meenemen, maar doe net alsof ik van niets weet. Ik geef de boardingpassen en mijn Flying Blue pas; kijk nog even lief naar de (blonde jonge) dame die ik hiervoor had uitgekozen. Die lachte en zei alleen maar ‘voouit maar’ en we waren binnen. Mooi geregeld dus. De lounge is mooi, gelijk aan de Europese lounge van KLM, die al een tijd terug vernieuwd was. Hij is ook groot en het was ook vrij druk. Maar we konden al snel een plaatsje vinden waar de mannen mee konden leven.
Onder het genot van (veeeeeel) koekjes en warme chocomel, vermaken zij zich prima. Ook de laptop maar even aan, want we waren natuurlijk veel te vroeg. Toen bleek dat we geen stroom hadden bij onze tafel, verplaatsen ze zich al snel naar de speciale internetplekken, waar het computeren voortgezet werd.
Om 9:10 pakken we de spullen we in en gaan richting vliegtuig. Als we om 9:15 de lounge uitlopen, zien we dat de gate al open is. Prima, we moeten pas om 10:10 vliegen dus dat halen we makkelijk. We lopen de hal door naar de G pier, die we vanuit de lounge al zagen (ook ons vliegtuig). We krijgen eerst de controle-vragen, ook hier worden we als Flying Blue members direct geholpen. Er wordt wat gelachen om de hoeveelheid stickers die ik al op mijn paspoort heb van al die keren dat ik dit al ondergaan heb, maar we kunnen verder richting de controle.
Dat kan nog wat worden; beide mannen hebben een pomp en 1 van de trolleys zit helemaal vol met allerlei prikspullen, insuline, reserve-pompen etc. Maar niets van dat alles doet ons uit de rij halen en we kunnen dus in 1 keer door. Op dat moment kunnen ook de eersten al boarden, en met onze Flying Blue pas kunnen we dus direct doorlopen het vliegtuig. Het gaat allemaal soepel vandaag. We hebben prima plekken net achter de business class. Lekker met z’n 3-en op een rij. Alle overhead bins zijn nog leeg, dus alles kan snel ingeladen worden en we zitten. De Nintendo DS-en schieten aan en ik lees lekker wat krantjes.
Om 10uur zijn we al klaar om te vertrekken en uiteindelijk rond 10:15 gaan we de lucht in. Het vliegtuig is denk ik 80% gevuld. Ik zie hier en daar wat vrije stoelen, dus het is zeker niet compleet vol. We lijken ook nog wat tijd in te gaan halen onderweg, dus we zullen het zien.
De mannen zitten eigenlijk alleen maar de hele vlucht met hun Nintendo DS. We hebben gisteren weer wat van de nieuwste spellen erop gezet, dus die kunnen zich prima vermaken. Ik kijk een film en daarna krijgen we al te eten. Voor de mannen heb ik maar kindermenu besteld, en dat blijkt kip nuggets te zijn. Daarnaast nog wat koekjes en kaas, dus voor hen is het prima. Ik wil eigenlijk overslaan, maar laat ik de kip maar eens proberen. En dat bevalt boven verwachting eigenlijk best prima, helemaal niet verkeerd.
Daarna wil ik eigenlijk nog wat proberen te slapen. Ik doe mijn masker op en oordopjes in en ik lig zeker 1,5uur wat te slapen. Dat kan ik na de afgelopen dagen wel gebruiken. Ik zeg dat ook tegen de mannen, maar die hebben daar weinig boodschap aan. Ik probeer daarna zelfs nog even te gaan liggen; kussen op schoot bij Robin en benen bij Matthew. En ik lig dus eigenlijk best prima (en Matthew vond het wel leuk een foto te maken).
Daarna kijk ik nog een film en vul de Visa waiver formulieren in. Ineens ruiken we een sterke brandlucht, ik zie ook iedereen om ons heen ineens kijken. Ik zie mensen naar achteren kijken en daar wordt echt heel zenuwachtig heen en weer gelopen, gekeken en je ziet de angst. Ook de mensen om mij heen. En ik word niet zo snel zenuwachtig in een vliegtuig, maar nu schrik ik toch echt goed. De mannen hebben er helemaal niets van en zitten in hun spel. Ik zie stewards en personeel hard heen en weer lopen … De gordijntjes bij business class worden opengezet en ik denk echt serieus dat we een noodlanding gaan maken. Het is rumoerig in het vliegtuig, maar niet heel angstig (geen geschreeuw en dat soort dingen). Maar we zien ook bij stewards weer rust terugkeren. Na een paar minuten krijgen we de boodschap dat een motor van de airco vast is gelopen, wat die rare lucht verspreid. Die is uitgezet en er zijn nog meerdere motoren, dus er is verder niets aan de hand en het vliegtuig is compleet veilig. Een hard applaus gaat op. Pffttt …. Wel schrikken hoor ….
Daarna nog 2,5 uur te vliegen en dat verloopt verder prima. Ik werk de weblog alvast wat bij, we krijgen nog een snack (pizza) die prima smaakt en de planning is om ongeveer 15 minuten te vroeg aan te komen. De mannen blijven achter de Nintendo DS, terwijl ik nog wat lees. We komen de lange vlucht (toch bijna 10uur) makkelijk door. Een half uur te vroeg landen we op Atlanta en om 20:15 lokale tijd lopen we het vliegtuig uit. We snellen op full-speed door de lange gangen en zijn dus ook snel bij de controle. Onderweg zagen we dat er meerdere vliegtuigen tegelijk uitstapten, dus dat was mooi geregeld. We hoefden maar een kwartiertje te wachten en toen waren we al aan de beurt.
Ik kreeg nog wel een vraag hoe lang we kwamen, hij zag alle visa stempels in mijn paspoort en vroeg wanneer we voor het laatst waren geweest en voor hoe lang (New York, 6 dagen) en toen was het goed. Ik moest even al mijn vingers scannen en een foto laten nemen, de mannen konden gewoon door. Dus gelijk door naar de koffers, die al op de band waren. Dus gelijk door de laatste check en daarna de koffers afgeven voor de volgende vlucht. Tenslotte moesten we weer door de scan. En ook hier weer niemand die begon over alle rommel en spullen die we voor de diabetes bij ons hebben. De pompen gingen niet af, de insuline en ampullen in de koffers werden niet nagekeken. Het valt me niet tegen
Het ging dus allemaal heel vlot. We moesten naar gate A, en dat kon met het treintje. Om 15uur waren we dus al bij de gate, terwijl we pas om 16:25 moeten vliegen. Dus dan maar weer de lounge proberen. Ook hier geen enkel probleem, ik kon weer met beide mannen zonder ook maar een vraag naar binnen. Dus ook hier werden de koekjes weer geplunderd en proberen we op internet te komen. Helaas, bij KLM is het tegenwoordig gratis, bij Delta inmiddels niet meer. Ik kan gelukkig wel online met mijn laptop, dus ik werk de laptop alvast bij. We blijven hier tot 15:50 en lopen dan rustig naar de gate.
Abonneren op:
Posts (Atom)
