We hebben met z’n 3-en een heerlijke tijd gehad. Lekker genieten van elkaar en alleen maar dingen doen die we leuk vinden. Wat dat betreft is het een groot voordeel om in een grote Amerikaanse stad te zitten en van daaruit naar de verschillende ski-gebieden te kunnen rijden. Voor ons als echte Amerika genieters werkt dat perfect. Alles binnen een uur rijden om naar een ski-gebied te komen. Maar na het skieën dus ook altijd weer rond etenstijd lekker in de stad en in je hotel, zodat je lekker vrij bent in de keuze voor eten en wat je ’s avonds nog wilt doen. Dit dan afgezet tegen het feit of je in het ski-dorp zelf zit, op de piste. Dit beviel ons op deze manier absoluut.
Het weer in Salt Lake City zelf was eigenlijk de hele week prima, voornamelijk zon en rond de 10 graden. Maar dat zei niets over de ski-gebieden, die konden elk weertype hebben, en die hebben we ook allemaal gehad, van (hard) sneeuwen, tot zwaarbewolkt, tot zonnig en warm en tot zonnig en (heel) koud. Waar we deze week een beetje pech mee hebben gehad, is de sneeuw. Het heeft deze week in bijna alle gebieden relatief weinig gesneeuwd. Alleen de dag in Snowbird sneeuwde het hard en de laatste dag in Park City had het de 2 dagen ervoor gesneeuwd, maar niet echt heel veel. Dat was wel een verschil met de laatste 2 keer met Breckenridge, waar het bijna elke dag een flinke lading verse sneeuw was. Maar dat was meer ‘pech’.
Dan de ski-gebieden zelf. Hier hebben we verschillende ervaringen, zowel omdat er in het begin geen ‘verse’ sneeuw was, als dat sommige gebieden niet echt prettig zijn voor snowboarders. Dat was in Breckenridge, en de gebieden eromheen zoals Keystone en met name Vail, allemaal erg goed. Dat zijn zeker nog onze favoriete gebieden. Maar met name ook Park City komt daar erg goed bij in de buurt. En we hebben nog een aantal ski-gebieden niet gedaan. Dus wie weet volgend jaar, ik denk dat de kans groot is dat we nog een keer voor Salt Lake City gaan, op dezelfde manier als nu. Wellicht nu alleen gaat Yvonne ook mee; dan wordt het vrij zeker Salt Lake City !
zondag 1 maart 2009
zaterdag 28 februari 2009
De terugreis
Weer prima geslapen vannacht, maar om 6uur ben ik toch wakker. Ik blijf nog even liggen en rond 6:15 ga ik eruit. Ik zit nog even wat online en om 7uur ga ik douchen en aankleden. De koffers zijn al helemaal ingepakt, kleding voor vandaag ligt al klaar. Als ik de douche uitkom, gaat precies de wekker af en maak ik de mannen wakker. Zij gaan gelijk de douche in, we eten nog wat van het heerlijke Walmart brood met nutella en honing en ik stop de laatste dingetjes in de koffers, die met moeite dicht gaan. Ook de laptops gaan de trolleys in en we zijn er klaar voor. Ik bel nog even met Yvonne, en die is inmiddels weer heerlijk thuis, bij haar beesten !
Ik weeg nog even voor de zekerheid de koffers; de ene is 60lb en de ander 40 … En ze mogen maar 50 zijn, dus ik hevel nog even twee flessen over naar de andere koffer, en dat blijkt goed te werken; allebei rond de 50 nu. Het is inmiddels 7:45 en ik bel de bellboy om onze spullen op te halen, terwijl ik de auto vast ga voorrijden. Ik zet de auto voor de ingang, geef aan dat mijn koffers ingeladen kunnen worden en check alvast uit. Als ik terug bij de auto kom, worden de koffers al ingeladen, maar de mannen zie ik nog niet ? Ik bel dan maar even naar de kamer, en ja hoor, ze wisten niet dat ze gelijk mee moesten …. Goed, om 8uur rijden we dus weg bij het hotel. De mannen zijn allemaal scenario’s aan het verzinnen waarom we nog verplicht hier langer moeten blijven; vliegveld ingesneeuwd, onveilig om te vliegen, etc. Maar helaas … we gaan toch echt ….
TomTom had ik al netjes ingepakt, de weg naar het vliegveld is makkelijk en we zouden er zo zijn. Tja, totdat ik gelijk al twijfelde of ik de eerste of tweede afslag moest nemen vanaf het hotel. Ik raak in twijfel omdat de tweede afslag aangeeft dat daar de rijksweg is. Dus toch maar de tweede afslag …. Niet dus; we rijden de rijksweg op, maar ik zie geen afslag SLC Airport. Als ik de mannen op de borden achter ons (de andere kant op) laat kijken, zien ze daar de afslag opstaan. Dus we rijden 2,5miles naar de volgende afslag, rijden aan de andere kant de rijksweg weer op en zijn 5 minuten later bij het vliegveld ;-) !
Om 8:20 zijn we bij Alamo, waar we gelijk geholpen worden en niets hoeven af te rekenen. Alles weer prima geregeld hier. Voor ons staan toevallig de Nederlanders die we op de heenweg ook bij de Alamo voor ons in de lange rij hadden. Een man en vrouw met 2 jonge kinderen in een kleine auto. Ik vraag me af wat zij in die week gedaan hebben, zal toch niet skieën zijn ? Ik dacht dat zij wel een paar weken zouden tondtouren. Maar blijkbaar ook maar een weekje hier … Zeker niet bij usareisen geboekt, ik weet zeker dat ik goedkoper uit was voor de auto ;-) !
Als we het vliegveld zelf binnenlopen, is het verschrikkelijk druk ! We zijn niet de enigen die op zaterdagmorgen vroeg vanaf Salt Lake City met Delta vliegen … Wat een drukte en een lange rijen … Blij dat we nog iets vroeger zijn. Natuurlijk mogen we wel bij Business inchecken, maar zelfs hier staan we in de rij. Het gaat gelukkig wel vrij snel en ik zie de andere Nederlanders in de lange rij aansluiten, weer met die 2 jonge kinderen … Lijkt me geen pretje.
Gelukkig zijn die Amerikanen service gericht voor loyale klanten, dus de lange security rij lopen we ook zo voorbij en de scan is ook helemaal leeg voor ons. Alleen deze keer wordt 1 van de trolleys er wel uitgehaald en dat vanwege het flesje alcohol om de huid schoon te maken als we de pomp moeten aanbrengen. Eerlijk gezegd helemaal niet aan gedacht, en op de heenweg dus 2 keer goedgegaan. Maar wel logisch dat ze die eruit halen, maar ik wil die wel in de handbagage bij me hebben. Ik leg het uit en ze begrijpen het. Maar hij moet het wel even laten checken, ook logisch. Alles is natuurlijk goed en we kunnen op weg.
Het is inmiddels 8:50, dus we moeten over een uur vliegen. We besluiten toch nog even de lounge in te gaan, en we mogen weer met z’n 3-en naar binnen, zonder dat er iets van gezegd wordt. Vind ik toch prima service. We drinken even wat, de mannen snoepen weer wat en om 9:20 lopen we naar de gate. Als we aan komen lopen, kunnen we gelijk boarden en we hebben weer prima plekken in het voorste gedeelte van het vliegtuig.
De vlucht verloopt prima. Ik lees lekker veel, net als de mannen (in hun nieuwe Engelse boeken). Ik werk ook de weblog weer helemaal bij, zodat ik die dadelijk tijdens onze tussenstop kan inladen. Alles verloopt keurig op tijd en de service is verder prima. Al blijft het op de binnenlandse vluchten wat karig (alleen nootjes/koekjes en drinken; additioneel eten kan gekocht worden). Keurig volgens planning om 15:30 lokale tijd landen we, wat ons nog ongeveer 2 uur geeft voor de overstap. We moeten van Terminal T precies naar de andere kant naar Terminal A.
Als we daar aankomen, zien we op de foodcourt een TGI Friday’s zitten; dat lijkt ons weer een prima idee en mooie afsluiter van onze trip. Maar de rij is wel erg lang, dus we besluiten maar gelijk naar de lounge te gaan, die letterlijk een deur verder zit. We mogen weer zonder problemen naar binnen en vinden al snel een plekje. Ik besluit dan maar wat eten in de foodcourt te gaan halen, die we dan in de lounge kunnen opeten. Ik haal een Caesar Salad (voor mij) en chicken fingers/patat (voor Matthew) bij de McDonald en 2 pepperoni pizza-punten bij een Italiaan (voor Robin). Ondertussen werk ik de weblog weer bij, en ben ik weer bij tot en met gisteren.
Om 16:45 besluiten we richting de gate te lopen, waar we wederom gelijk al kunnen boarden. Het vliegtuig schijnt helemaal vol te zitten, maar wij hebben weer prima plekken, terwijl het hele vliegtuig nog leeg is. Wij zitten dus alweer lekker te lezen, als de rest van het vliegtuig langzaam vol stroomt. Op zich is mensen kijken ook erg leuk; met name wat voor hutkoffers er nog meegenomen worden als ‘handluggage’. En het is dan ook vrij grappig te zien, hoe geprobeerd wordt om die in de overhead bins te krijgen. Wat overigens wel veel vertraging geeft en hele rijen wachtenden erachter veroorzaakt.
Ik hoor (logisch) veel Nederlands om mij heen en ik hoor zeker 3 grotere groepen mensen die naar Orlando zijn geweest. Allerlei verhalen over Disneyworld, Seaworld en andere bekende attracties. De vlucht verloopt verder prima; ik vind de service ook weer erg vriendelijk en correct. Het eten sla ik weer met veel plezier over (chicken or pasta), en ook de kindermenu’s van de mannen gaan bijna onaangeroerd weer terug. Niet voor niets hebben we vlak ervoor lekker gegeten.
Om een uurtje of 20:30 Atlanta tijd (dus rond 2:30 NL tijd) neem ik een slaappil en probeer wat te gaan slapen. Ik zeg ook tegen de mannen dat ze echt moeten proberen om wat te slapen; ik ben benieuwd …. Tussendoor rond 4uur word ik wakker, en de mannen zijn nog steeds bezig met de Nintendo en ik zeg dat ze nu ECHT moeten gaan slapen. En dat doen ze. We slapen uiteindelijk tot ongeveer 6:30. Dus 2,5 uur voor de mannen; ongeveer 3,5 uur voor mij. Dat is in ieder geval netjes.
We landen om ongeveer 8uur, keurig volgens de planning (die op 8:10 stond). Yvonne staat ons al op te wachten en de koffers komen al redelijk snel. Tenminste, we hebben priority labels op de koffers, maar daar merken we verder weinig van … Maar om 8:45 zitten we in de auto en om 9:30 zijn we weer thuis. De mannen praten honderduit tegen Yvonne tijdens de rit, ze hebben zoveel te vertellen !
Ik weeg nog even voor de zekerheid de koffers; de ene is 60lb en de ander 40 … En ze mogen maar 50 zijn, dus ik hevel nog even twee flessen over naar de andere koffer, en dat blijkt goed te werken; allebei rond de 50 nu. Het is inmiddels 7:45 en ik bel de bellboy om onze spullen op te halen, terwijl ik de auto vast ga voorrijden. Ik zet de auto voor de ingang, geef aan dat mijn koffers ingeladen kunnen worden en check alvast uit. Als ik terug bij de auto kom, worden de koffers al ingeladen, maar de mannen zie ik nog niet ? Ik bel dan maar even naar de kamer, en ja hoor, ze wisten niet dat ze gelijk mee moesten …. Goed, om 8uur rijden we dus weg bij het hotel. De mannen zijn allemaal scenario’s aan het verzinnen waarom we nog verplicht hier langer moeten blijven; vliegveld ingesneeuwd, onveilig om te vliegen, etc. Maar helaas … we gaan toch echt ….
TomTom had ik al netjes ingepakt, de weg naar het vliegveld is makkelijk en we zouden er zo zijn. Tja, totdat ik gelijk al twijfelde of ik de eerste of tweede afslag moest nemen vanaf het hotel. Ik raak in twijfel omdat de tweede afslag aangeeft dat daar de rijksweg is. Dus toch maar de tweede afslag …. Niet dus; we rijden de rijksweg op, maar ik zie geen afslag SLC Airport. Als ik de mannen op de borden achter ons (de andere kant op) laat kijken, zien ze daar de afslag opstaan. Dus we rijden 2,5miles naar de volgende afslag, rijden aan de andere kant de rijksweg weer op en zijn 5 minuten later bij het vliegveld ;-) !
Om 8:20 zijn we bij Alamo, waar we gelijk geholpen worden en niets hoeven af te rekenen. Alles weer prima geregeld hier. Voor ons staan toevallig de Nederlanders die we op de heenweg ook bij de Alamo voor ons in de lange rij hadden. Een man en vrouw met 2 jonge kinderen in een kleine auto. Ik vraag me af wat zij in die week gedaan hebben, zal toch niet skieën zijn ? Ik dacht dat zij wel een paar weken zouden tondtouren. Maar blijkbaar ook maar een weekje hier … Zeker niet bij usareisen geboekt, ik weet zeker dat ik goedkoper uit was voor de auto ;-) !
Als we het vliegveld zelf binnenlopen, is het verschrikkelijk druk ! We zijn niet de enigen die op zaterdagmorgen vroeg vanaf Salt Lake City met Delta vliegen … Wat een drukte en een lange rijen … Blij dat we nog iets vroeger zijn. Natuurlijk mogen we wel bij Business inchecken, maar zelfs hier staan we in de rij. Het gaat gelukkig wel vrij snel en ik zie de andere Nederlanders in de lange rij aansluiten, weer met die 2 jonge kinderen … Lijkt me geen pretje.
Gelukkig zijn die Amerikanen service gericht voor loyale klanten, dus de lange security rij lopen we ook zo voorbij en de scan is ook helemaal leeg voor ons. Alleen deze keer wordt 1 van de trolleys er wel uitgehaald en dat vanwege het flesje alcohol om de huid schoon te maken als we de pomp moeten aanbrengen. Eerlijk gezegd helemaal niet aan gedacht, en op de heenweg dus 2 keer goedgegaan. Maar wel logisch dat ze die eruit halen, maar ik wil die wel in de handbagage bij me hebben. Ik leg het uit en ze begrijpen het. Maar hij moet het wel even laten checken, ook logisch. Alles is natuurlijk goed en we kunnen op weg.
Het is inmiddels 8:50, dus we moeten over een uur vliegen. We besluiten toch nog even de lounge in te gaan, en we mogen weer met z’n 3-en naar binnen, zonder dat er iets van gezegd wordt. Vind ik toch prima service. We drinken even wat, de mannen snoepen weer wat en om 9:20 lopen we naar de gate. Als we aan komen lopen, kunnen we gelijk boarden en we hebben weer prima plekken in het voorste gedeelte van het vliegtuig.
De vlucht verloopt prima. Ik lees lekker veel, net als de mannen (in hun nieuwe Engelse boeken). Ik werk ook de weblog weer helemaal bij, zodat ik die dadelijk tijdens onze tussenstop kan inladen. Alles verloopt keurig op tijd en de service is verder prima. Al blijft het op de binnenlandse vluchten wat karig (alleen nootjes/koekjes en drinken; additioneel eten kan gekocht worden). Keurig volgens planning om 15:30 lokale tijd landen we, wat ons nog ongeveer 2 uur geeft voor de overstap. We moeten van Terminal T precies naar de andere kant naar Terminal A.
Als we daar aankomen, zien we op de foodcourt een TGI Friday’s zitten; dat lijkt ons weer een prima idee en mooie afsluiter van onze trip. Maar de rij is wel erg lang, dus we besluiten maar gelijk naar de lounge te gaan, die letterlijk een deur verder zit. We mogen weer zonder problemen naar binnen en vinden al snel een plekje. Ik besluit dan maar wat eten in de foodcourt te gaan halen, die we dan in de lounge kunnen opeten. Ik haal een Caesar Salad (voor mij) en chicken fingers/patat (voor Matthew) bij de McDonald en 2 pepperoni pizza-punten bij een Italiaan (voor Robin). Ondertussen werk ik de weblog weer bij, en ben ik weer bij tot en met gisteren.
Om 16:45 besluiten we richting de gate te lopen, waar we wederom gelijk al kunnen boarden. Het vliegtuig schijnt helemaal vol te zitten, maar wij hebben weer prima plekken, terwijl het hele vliegtuig nog leeg is. Wij zitten dus alweer lekker te lezen, als de rest van het vliegtuig langzaam vol stroomt. Op zich is mensen kijken ook erg leuk; met name wat voor hutkoffers er nog meegenomen worden als ‘handluggage’. En het is dan ook vrij grappig te zien, hoe geprobeerd wordt om die in de overhead bins te krijgen. Wat overigens wel veel vertraging geeft en hele rijen wachtenden erachter veroorzaakt.
Ik hoor (logisch) veel Nederlands om mij heen en ik hoor zeker 3 grotere groepen mensen die naar Orlando zijn geweest. Allerlei verhalen over Disneyworld, Seaworld en andere bekende attracties. De vlucht verloopt verder prima; ik vind de service ook weer erg vriendelijk en correct. Het eten sla ik weer met veel plezier over (chicken or pasta), en ook de kindermenu’s van de mannen gaan bijna onaangeroerd weer terug. Niet voor niets hebben we vlak ervoor lekker gegeten.
Om een uurtje of 20:30 Atlanta tijd (dus rond 2:30 NL tijd) neem ik een slaappil en probeer wat te gaan slapen. Ik zeg ook tegen de mannen dat ze echt moeten proberen om wat te slapen; ik ben benieuwd …. Tussendoor rond 4uur word ik wakker, en de mannen zijn nog steeds bezig met de Nintendo en ik zeg dat ze nu ECHT moeten gaan slapen. En dat doen ze. We slapen uiteindelijk tot ongeveer 6:30. Dus 2,5 uur voor de mannen; ongeveer 3,5 uur voor mij. Dat is in ieder geval netjes.
We landen om ongeveer 8uur, keurig volgens de planning (die op 8:10 stond). Yvonne staat ons al op te wachten en de koffers komen al redelijk snel. Tenminste, we hebben priority labels op de koffers, maar daar merken we verder weinig van … Maar om 8:45 zitten we in de auto en om 9:30 zijn we weer thuis. De mannen praten honderduit tegen Yvonne tijdens de rit, ze hebben zoveel te vertellen !
vrijdag 27 februari 2009
Skieën Park City
En in de lounge even snel de 'vrijdag', onze laatste 'echte' dag, ingeladen. We zijn nu in Atlanta, over een uurtje vliegen we naar Amsterdam !
-----------------
De wekker stond dus op 6:30, maar om 6:15 was ik al wakker. Ik check snel mijn email, en inderdaad om 7uur een conference call. Ik bereid wat voor en laad nog wat foto’s in voor de weblog. Net iets voor 7uur maak ik de mannen wakker; dan weten ze dat ik in de call zit en kunnen zij lekker rustig wakker worden. Al duiken ze natuurlijk gelijk achter de computer en Nintendo. Tussendoor zeg ik ze wel alvast te douchen, aan te kleden en te eten. De call duurt lang …. Om 9:15 is hij pas afgelopen, maar wel tot volle tevredenheid, dus dat betekent dat dit het is voor vandaag (en het weekend). Dat geeft mij in ieder geval weer een stuk rust.
Ik kleed me dus razendsnel aan, eet wat en we zijn rond 9:30 op weg. Eerst nog lift-tickets kopen, want die zijn alleen goedkoper in de stad zelf. Dus $ 192 armer, kunnen we uiteindelijk om 9:45 echt op weg. Gelukkig is de rit naar Park City makkelijk en snel, dus om 10:20 rijden we het parkeerterrein op, waar het wel iets drukker is dan vorige keer. Maar we zijn dan ook wel wat later, al kunnen we nog steeds vrij dichtbij de liften parkeren. Snel de schoenen aan en smeer ik onze gezichten in. Er is namelijk letterlijk geen wolk aan de lucht, het is strakblauw. Dus alleen zonnebrillen op en om 10:30 zitten we in de lift.
Als we boven komen, blijkt het wel ERG koud te zijn …. De temperatuur is hier -8 graden celsius ! Dit hebben we nog niet meegemaakt; snel de mutsen en sneeuwbrillen op, ondanks het zonnetje. Maar het heeft de afgelopen 2 dagen gesneeuwd, dus er ligt veel verse poedersneeuw; Champagne Powder, zoals ze het hier noemen. Dus het skieën is geweldig, alhoewel een beetje koud. Maar dat hoort er eigenlijk ook wel bij. We maken dus heerlijke afdalingen; deze keer beginnen we links, want daar zijn we vorige keer niet geweest. Het is dus super hier. Om 11:45 gaan we weer naar onze favoriete rechterzijde van het gebied. En ook hier is het super !
FILM Park City Snowboarding 1
We nemen om 12:15 lunch in het restaurant waar we vorige keer ook zaten. Nu is het binnen superdruk, gezien de kou buiten wel begrijpelijk. Maar gelukkig vinden we al snel een plekje. Terwijl de mannen vast aan hun brood beginnen, haal ik voor allebei warme chocomel. Als dan nog blijkt dat ze bij de bar (onbeperkt) kleine marshmellows in hun chocomel mogen gooien, zijn ze natuurlijk helemaal happy.
FILM Park City Snowboarding 2
Maar we blijven hier maar kort, want we willen nog genieten van de prachtige sneeuw, op onze laatste dag. We blijven dus tot 14:15 aan deze zijde van de berg en gaan dan weer terug naar het middenstuk. Daar hadden de mannen namelijk een soort achtbaan gezien (vorige keer toen we hier waren al) en ik had beloofd als het niet druk was, dat ze dan 1 keer mochten. In een soort karretje word je helemaal naar boven gebracht en dan kan je in volle snelheid naar beneden. En als we rond 14:30 beneden zijn, blijkt er inderdaad geen rij, dus vooruit maar. Als ik vraag wat het kost, snap ik dat er geen rij is; het kost $ 20 pp …. Tja, vooruit dan maar. Ze vinden het geweldig en willen nog een keer. Dat doen we dus maar niet ;-) !
FILM Park City Alpine Coaster Matthew
Dus na deze ritjes, gaan we gelijk weer de lift in naar boven en maken nog 3 hele lange snelle afdalingen. Het is heerlijk rustig, nog steeds prachtig weer en de temperatuur ligt inmiddels rond het vriespunt, dus we genieten volop deze laatste afdalingen. Om 15:30 houden we het dan echt voor gezien, helaas …
Vervolgens snel de auto in, want we moeten nog naar Tracy Aviary, waar we de spullen voor de ‘adoptie’ zouden ophalen. Dat is maar 35 minuten rijden, dus om 16:10 staan we voor de deur. Ze sluiten om 16:30, dus veel later konden we niet komen. De pakketjes liggen al klaar voor ons; tenminste, pakketjes, we dachten pakketjes maar het zijn gewoon brieven. Maar wel heel leuk gedaan, een soort adoptie-papier met een foto van de vogels en hun namen erbij. Die gaan ongetwijfeld ingelijst worden en opgehangen worden in hun kamers. We vragen of we nog even snel naar binnen mogen, en dat is geen probleem. We kunnen dan namelijk nog even foto’s nemen van allebei met hun geadopteerde vogel.
We lopen verder nog even door het park en om 16:30 melden we ons weer bij de uitgang. Het is weer super-rustig in het park. Alleen bij de Bald Eagle zat een fotograaf, waarschijnlijk op het perfecte moment te wachten. We stappen weer in en rijden nu naar de ski-verhuur, waar we onze ski-spullen inleveren en binnen no-time weer buiten staan. Het is inmiddels bijna 17uur, dus tijd om wat te gaan eten. Dat wordt deze keer weer de TGI Friday’s, die hier in de buurt zit. Het wordt weer het standaard ‘recept’; NY Strip voor mij, chicken fingers voor Matthew en pizza (ipv cheeseburger) voor Robin. Totale rekening, inclusief (forse) tip is $ 38 ;-) !
Daarna hadden we afgesproken om nog naar de Petsmart te gaan. We moeten natuurlijk nog wat voor de hondjes en katten kopen ;-) ! Die hadden we gezien vlakbij de Walmart. Maar hij blijkt toch ietsje verder weg te zitten dan we dachten. Maar uiteindelijk gevonden en die zijn ook overal hetzelfde. Een dierenarts, gewoon nog open, en een kapper, ook nog bezig. Daarnaast de vele vissen en reptielen. Vooral die reptielen vinden de mannen altijd erg interessant. Tenslotte nog een keuze maken uit de veelheid aan snoepjes en koekjes. En dat lukt, onder enige dwang van mij. Ze kopen zelfs nog een ‘speeltje’ voor de katten, ben benieuwd of ze daar echt mee gaan spelen ….
Daarna nog ‘even’ naar de Walmart, waar ik natuurlijk weer boven moet parkeren. We kopen een heerlijk vers brood voor morgenochtend en ‘Spring’ Oreo’s (met gele vulling en verschillende plaatjes op het koekje zelf). Natuurlijk moet het hele karretje weer mee naar boven; nu mag Robin hem erin rijden en Matthew hem er boven weer uithalen …. Pffftttt …. ;-) !
Om 19:10 zijn we weer terug in het hotel en op de kamer. We besluiten even in het ‘moeder’ hotel te gaan kijken aan de overkant van de straat, het Grand America. Dit hotel zien we altijd van een afstand al liggen in downtown SLC, zodat we altijd weten of we ongeveer goed rijden. Het schijnt erg luxe te zijn. We steken de weg over en kijken even binnen. Inderdaad, het is weer een tikje luxer dan waar wij zitten, maar echt heel erg onder de indruk zijn we niet. Wellicht dat de kamers mooier zijn, maar dat zullen we niet weten.
We lopen weer terug en willen oversteken. Waarop Matthew vraagt wat die vlaggen nou zijn die in de lantaarnpaal zitten. Geen idee eigenlijk, ik lees het bordje erbij en wat blijkt ? Als je beter gezien wilt worden, mag je zo’n vlag meenemen om over te steken ! Haha !! Dat doen we natuurlijk en we staan langs de weg te zwaaien, waarop de eerste auto die eraan komt, gelijk voor ons stopt. Die dacht volgens mij ook, wat staan voor gekken te zwaaien met die vlaggen. Wij steken, al lachend, zonder oponthoud over en stoppen de vlaggen aan de overkant weer in de houder. Grappig, nog nooit gezien ;-) !
Om 19:40 zijn we weer op de kamer. De mannen willen nog even zwemmen, maar eerst even lekker niets doen. Dus laptops en tv gaan aan. Ik werk wat verder aan de weblog en werk wat email weg. Om 20:30 zouden we gaan zwemmen, maar de mannen willen weer een of andere serie afkijken. Prima hoor, het is vakantie. Ik bekijk eens even hoe ik de spullen moet gaan inpakken, normaal is Yvonne hier altijd voor. Ik haal alles uit de tasjes en leg alles op 1 grote hoop. Die til ik op en verdeel ik over beide koffers. Dat gaat dus best makkelijk uiteindelijk ! Zo moeilijk is het niet, als je niet teveel hebt gekocht ;-) !
Om 21uur gaan we dan even zwemmen; ik had gezegd dat ik maximaal 15minuten zou blijven. En dat blijkt ook prima, want na 5 minuten met papa, waren andere dingen ineens veel interessanter (met name de vrouwelijke leeftijdsgenootjes in het buitenbad). Overigens moet ik hier met nadruk bij vermelden van Robin, dat dit NIET de reden was (hij kan meelezen terwijl ik dit in het vliegtuig intyp). Ze mochten tot 21:45 blijven, ik ga vast naar de kamer en werk de weblog bij. Keurig om 21:50 zijn ze op de kamer. Het is tijd om naar bed te gaan, de laatste dag zit erop. Morgen om 9:50 moeten we vliegen, maar als we om 8:30 wegrijden, zou dat voldoende tijd moeten geven. Ik zet voor de zekerheid de wekker op 7:15.
-----------------
De wekker stond dus op 6:30, maar om 6:15 was ik al wakker. Ik check snel mijn email, en inderdaad om 7uur een conference call. Ik bereid wat voor en laad nog wat foto’s in voor de weblog. Net iets voor 7uur maak ik de mannen wakker; dan weten ze dat ik in de call zit en kunnen zij lekker rustig wakker worden. Al duiken ze natuurlijk gelijk achter de computer en Nintendo. Tussendoor zeg ik ze wel alvast te douchen, aan te kleden en te eten. De call duurt lang …. Om 9:15 is hij pas afgelopen, maar wel tot volle tevredenheid, dus dat betekent dat dit het is voor vandaag (en het weekend). Dat geeft mij in ieder geval weer een stuk rust.
Ik kleed me dus razendsnel aan, eet wat en we zijn rond 9:30 op weg. Eerst nog lift-tickets kopen, want die zijn alleen goedkoper in de stad zelf. Dus $ 192 armer, kunnen we uiteindelijk om 9:45 echt op weg. Gelukkig is de rit naar Park City makkelijk en snel, dus om 10:20 rijden we het parkeerterrein op, waar het wel iets drukker is dan vorige keer. Maar we zijn dan ook wel wat later, al kunnen we nog steeds vrij dichtbij de liften parkeren. Snel de schoenen aan en smeer ik onze gezichten in. Er is namelijk letterlijk geen wolk aan de lucht, het is strakblauw. Dus alleen zonnebrillen op en om 10:30 zitten we in de lift.
Als we boven komen, blijkt het wel ERG koud te zijn …. De temperatuur is hier -8 graden celsius ! Dit hebben we nog niet meegemaakt; snel de mutsen en sneeuwbrillen op, ondanks het zonnetje. Maar het heeft de afgelopen 2 dagen gesneeuwd, dus er ligt veel verse poedersneeuw; Champagne Powder, zoals ze het hier noemen. Dus het skieën is geweldig, alhoewel een beetje koud. Maar dat hoort er eigenlijk ook wel bij. We maken dus heerlijke afdalingen; deze keer beginnen we links, want daar zijn we vorige keer niet geweest. Het is dus super hier. Om 11:45 gaan we weer naar onze favoriete rechterzijde van het gebied. En ook hier is het super !
FILM Park City Snowboarding 1
We nemen om 12:15 lunch in het restaurant waar we vorige keer ook zaten. Nu is het binnen superdruk, gezien de kou buiten wel begrijpelijk. Maar gelukkig vinden we al snel een plekje. Terwijl de mannen vast aan hun brood beginnen, haal ik voor allebei warme chocomel. Als dan nog blijkt dat ze bij de bar (onbeperkt) kleine marshmellows in hun chocomel mogen gooien, zijn ze natuurlijk helemaal happy.
FILM Park City Snowboarding 2
Maar we blijven hier maar kort, want we willen nog genieten van de prachtige sneeuw, op onze laatste dag. We blijven dus tot 14:15 aan deze zijde van de berg en gaan dan weer terug naar het middenstuk. Daar hadden de mannen namelijk een soort achtbaan gezien (vorige keer toen we hier waren al) en ik had beloofd als het niet druk was, dat ze dan 1 keer mochten. In een soort karretje word je helemaal naar boven gebracht en dan kan je in volle snelheid naar beneden. En als we rond 14:30 beneden zijn, blijkt er inderdaad geen rij, dus vooruit maar. Als ik vraag wat het kost, snap ik dat er geen rij is; het kost $ 20 pp …. Tja, vooruit dan maar. Ze vinden het geweldig en willen nog een keer. Dat doen we dus maar niet ;-) !
FILM Park City Alpine Coaster Matthew
Dus na deze ritjes, gaan we gelijk weer de lift in naar boven en maken nog 3 hele lange snelle afdalingen. Het is heerlijk rustig, nog steeds prachtig weer en de temperatuur ligt inmiddels rond het vriespunt, dus we genieten volop deze laatste afdalingen. Om 15:30 houden we het dan echt voor gezien, helaas …
Vervolgens snel de auto in, want we moeten nog naar Tracy Aviary, waar we de spullen voor de ‘adoptie’ zouden ophalen. Dat is maar 35 minuten rijden, dus om 16:10 staan we voor de deur. Ze sluiten om 16:30, dus veel later konden we niet komen. De pakketjes liggen al klaar voor ons; tenminste, pakketjes, we dachten pakketjes maar het zijn gewoon brieven. Maar wel heel leuk gedaan, een soort adoptie-papier met een foto van de vogels en hun namen erbij. Die gaan ongetwijfeld ingelijst worden en opgehangen worden in hun kamers. We vragen of we nog even snel naar binnen mogen, en dat is geen probleem. We kunnen dan namelijk nog even foto’s nemen van allebei met hun geadopteerde vogel.
We lopen verder nog even door het park en om 16:30 melden we ons weer bij de uitgang. Het is weer super-rustig in het park. Alleen bij de Bald Eagle zat een fotograaf, waarschijnlijk op het perfecte moment te wachten. We stappen weer in en rijden nu naar de ski-verhuur, waar we onze ski-spullen inleveren en binnen no-time weer buiten staan. Het is inmiddels bijna 17uur, dus tijd om wat te gaan eten. Dat wordt deze keer weer de TGI Friday’s, die hier in de buurt zit. Het wordt weer het standaard ‘recept’; NY Strip voor mij, chicken fingers voor Matthew en pizza (ipv cheeseburger) voor Robin. Totale rekening, inclusief (forse) tip is $ 38 ;-) !
Daarna hadden we afgesproken om nog naar de Petsmart te gaan. We moeten natuurlijk nog wat voor de hondjes en katten kopen ;-) ! Die hadden we gezien vlakbij de Walmart. Maar hij blijkt toch ietsje verder weg te zitten dan we dachten. Maar uiteindelijk gevonden en die zijn ook overal hetzelfde. Een dierenarts, gewoon nog open, en een kapper, ook nog bezig. Daarnaast de vele vissen en reptielen. Vooral die reptielen vinden de mannen altijd erg interessant. Tenslotte nog een keuze maken uit de veelheid aan snoepjes en koekjes. En dat lukt, onder enige dwang van mij. Ze kopen zelfs nog een ‘speeltje’ voor de katten, ben benieuwd of ze daar echt mee gaan spelen ….
Daarna nog ‘even’ naar de Walmart, waar ik natuurlijk weer boven moet parkeren. We kopen een heerlijk vers brood voor morgenochtend en ‘Spring’ Oreo’s (met gele vulling en verschillende plaatjes op het koekje zelf). Natuurlijk moet het hele karretje weer mee naar boven; nu mag Robin hem erin rijden en Matthew hem er boven weer uithalen …. Pffftttt …. ;-) !
Om 19:10 zijn we weer terug in het hotel en op de kamer. We besluiten even in het ‘moeder’ hotel te gaan kijken aan de overkant van de straat, het Grand America. Dit hotel zien we altijd van een afstand al liggen in downtown SLC, zodat we altijd weten of we ongeveer goed rijden. Het schijnt erg luxe te zijn. We steken de weg over en kijken even binnen. Inderdaad, het is weer een tikje luxer dan waar wij zitten, maar echt heel erg onder de indruk zijn we niet. Wellicht dat de kamers mooier zijn, maar dat zullen we niet weten.
We lopen weer terug en willen oversteken. Waarop Matthew vraagt wat die vlaggen nou zijn die in de lantaarnpaal zitten. Geen idee eigenlijk, ik lees het bordje erbij en wat blijkt ? Als je beter gezien wilt worden, mag je zo’n vlag meenemen om over te steken ! Haha !! Dat doen we natuurlijk en we staan langs de weg te zwaaien, waarop de eerste auto die eraan komt, gelijk voor ons stopt. Die dacht volgens mij ook, wat staan voor gekken te zwaaien met die vlaggen. Wij steken, al lachend, zonder oponthoud over en stoppen de vlaggen aan de overkant weer in de houder. Grappig, nog nooit gezien ;-) !
Om 19:40 zijn we weer op de kamer. De mannen willen nog even zwemmen, maar eerst even lekker niets doen. Dus laptops en tv gaan aan. Ik werk wat verder aan de weblog en werk wat email weg. Om 20:30 zouden we gaan zwemmen, maar de mannen willen weer een of andere serie afkijken. Prima hoor, het is vakantie. Ik bekijk eens even hoe ik de spullen moet gaan inpakken, normaal is Yvonne hier altijd voor. Ik haal alles uit de tasjes en leg alles op 1 grote hoop. Die til ik op en verdeel ik over beide koffers. Dat gaat dus best makkelijk uiteindelijk ! Zo moeilijk is het niet, als je niet teveel hebt gekocht ;-) !
Om 21uur gaan we dan even zwemmen; ik had gezegd dat ik maximaal 15minuten zou blijven. En dat blijkt ook prima, want na 5 minuten met papa, waren andere dingen ineens veel interessanter (met name de vrouwelijke leeftijdsgenootjes in het buitenbad). Overigens moet ik hier met nadruk bij vermelden van Robin, dat dit NIET de reden was (hij kan meelezen terwijl ik dit in het vliegtuig intyp). Ze mochten tot 21:45 blijven, ik ga vast naar de kamer en werk de weblog bij. Keurig om 21:50 zijn ze op de kamer. Het is tijd om naar bed te gaan, de laatste dag zit erop. Morgen om 9:50 moeten we vliegen, maar als we om 8:30 wegrijden, zou dat voldoende tijd moeten geven. Ik zet voor de zekerheid de wekker op 7:15.
donderdag 26 februari 2009
Skieën Snowbasin en schaatsen Olympic Oval
Eindelijk, prima geslapen vannacht en ‘pas’ om 7uur wakker ! Dat is even lekker zeg. Ik ga gelijk achter de computer en ook de mannen worden wakker. Ze mogen tot 7:45 nog even lekker liggen en tv kijken, terwijl ik van 7:15 tot 8:15 aan de telefoon zit. Dan laat ik ze snel douchen en aankleden, terwijl ik tot 8:30 nog een andere call doe. Ik breng tijdens de call ook nog hun nieuwe pomp-systeem aan; ik ben multi-functioneel. Maar door al dat gebel is het inmiddels wel laat geworden. Ik ga zelf snel douchen en aankleden, maak brood en de tas klaar voor vandaag en om 9uur verlaten we de kamer pas, terwijl we waarschijnlijk een uur moeten rijden.
Als we om 9:05 wegrijden, zegt TomTom zelfs dat we er pas om 10:15 zullen zijn … Een lange rit dus, maar dan kan ik mooi weer heel de weg bellen. Het blijkt toch voor een groot deel weer rijksweg te zijn. Dus we rijden lekker door. Onderweg blijkt ook nog eens dat TomTom de nieuwe weg nog niet kent; de weg ziet er ook nieuw uit. Daardoor besparen we dik 10 minuten en komen uiteindelijk precies om 10uur aan. Dat is toch nog acceptabel. We kunnen weer redelijk dicht bij de lift parkeren. Matthew en ik voelen ons niet zo lekker en we prikken dus allemaal even. Nou, Matthew en ik zitten prima, maar Robin zit 33 ! Dat is echt veel te hoog. Als hij zijn priksysteem controleert, blijkt zijn pleister los te zitten, waardoor de insuline niet binnengekomen is ….
Hoe multi-functioneel was ik ook alweer ? OK, in het vervolg hier wel even serieus aandacht aan besteden dus. En we moeten weer terug volgens de mannen … Daar zit ik niet op te wachten; ik kijk even goed, probeer de pleister weer goed te krijgen en het lijkt of het systeem weer goed zit … We besluiten even flink te bolussen en dan na een uur te checken hoe of wat. Mocht het niet goed zijn, dan moeten we OF naar het hotel terug OF we gebruiken mijn insuline om hem elke 2 uur bij te prikken. Ook zo stom, ik vergeet dus ook vanaf nu nooit meer om een reserve-systeem mee te nemen …
Om 10:15 zitten we in de lift naar boven. Dit is echt een lange lift, ook nog eens met een gondel; lekker dus. Als we rond 10:30 boven zijn, besluiten we even wat te drinken en de waardes nog maar eens te controleren. Het restaurant bovenop de berg is prachtig; het lijkt in niets op alle andere restaurants in de andere gebieden. Het is super-de-luxe, prachtige tafels en stoelen, de open haard staat aan en alles is in marmer. Zelfs de toiletten zijn ongelooflijk mooi en luxe. We checken Robin en gelukkig, hij is flink gezakt; naar 14.5. Dus dat is in ieder geval goed gegaan, denk ik. We checken later wel weer.
Om 10:45 gaan we dus uiteindelijk pas voor het eerst de ski’s op. Het is frisjes en alhoewel beneden de zon scheen en we ons goed ingesmeerd hadden, was het boven geheel bewolkt. Dus toch maar weer de mutsen en skibrillen opgedaan. We maken een afdaling naar de linkerkant van de berg, waar een flink aantal blauwe afdalingen ligt. Ook hier is het zwaar bewolkt en dat betekent dat het zicht wat minder is. Als we hier de lift naar boven nemen, is het uitzicht wel fenomenaal naar de andere kant van de berg. We zien een groot meer, het Salt Lake ?
Er zijn hier op zich niet veel liften, maar de liften die er zijn brengen je erg hoog, waardoor je meerdere lange afdalingen kunt doen. Ook zijn deze liften gondola’s, waardoor je lekker relaxed zit. We hebben het prima naar ons zin, getuige het niveau van de grappen die ik van de mannen te horen krijg in de gondola’s: Wat is het toppunt van snelheid ? Een slak die de bocht uit vliegt. Wat is het toppunt van gierigheid ? Een blinde een pistool geven en zeggen dat het een föhn is.
Om 11:30 krijg ik alweer meerdere berichten op mijn mobiel. Ik moet helaas weer (veel) gaan bellen. We besluiten naar beneden te gaan en wat te gaan eten; het is toch bijna lunch-tijd. Terwijl de mannen wat eten, ben ik alleen maar aan het bellen. Al snel vragen ze of ze bij de tubing baan kunnen gaan kijken, prima natuurlijk. Na een tijdje komen ze terug; hij was helaas gesloten. Ik zeg dat ze zelf maar even een (lange) afdaling moeten maken, want ik zit nog wel even aan de lijn. Rond 13:30 zijn ze weer terug, maar helaas, ik zit nog steeds aan de lijn … Dus ze gaan weer saampjes op pad, maar blijven nu dichtbij, want daar hebben ze een leuk bospaadje ontdekt.
Om 14:15 ben ik eindelijk uit alle calls en ga ik snel achter ze aan. Daarna maken we nog optimaal gebruik van de laatste 2 uur. We maken heerlijke afdalingen; de sneeuw is vrij goed en de afdalingen zijn prachtig en vooral heel rustig. Zeker als het richting 15:30 gaat, is er haast niemand meer op de afdaling. Wij skieën door tot 16:15 (laatste lift om 16uur) en hebben toch genoten hier. Dit is zeker een prachtig gebied en goed aan te rijden vanuit centrum SLC.
Ik vraag de mannen waar te gaan eten vanavond. Het maakt ze niet uit, als ze maar lekkere chicken fingers en cheeseburgers hebben. Nou, dan ben ik weer groot voorstander van Outback ! En bijkomend voordeel (voor de mannen), is dat de Coldstone om de hoek zit ! We rijden er precies een uur over, en hadden dus in 50minuten bij het hotel geweest. Dat is een prima tijd voor deze voor mijn gevoel lange rit. Het valt dus allemaal wel mee. Overigens merken we nu op de rijksweg dat het toch wel wat drukker is. Nog net geen file, maar het rijdt ook niet volop door (wij wel, op de carpool-strook). Om 17:15 stappen we dus de Outback binnen, waar de manager ons gelijk herkent van vorige keer (volgens mij zijn en waren wij de enige in ski-kleding) en een praatje maakt, waar we vandaag geskied hebben.
De mannen gaan nu dus voor het kindermenu (papa weer blij) en ik neem zelf weer de Porterhouse. Wat smaakt dit weer uitzonderlijk goed. Ook de kids vinden het heerlijk. En als de rekening komt, kan ik weer helemaal lachen: $ 38 ! Ik geef een mooie tip, dus voor $ 46 eten we echt super ! Daarna door naar de Coldstone, waar de mannen deze keer een maatje groter nemen (maar daar hebben ze achteraf, alhoewel gewaarschuwd door mij, toch spijt van). Maar het smaakt ze weer super.
Het is inmiddels 18:10 en ze willen graag vanavond naar de Salt Lake City Olympic Oval om te schaatsen. Maar die gaat pas om 19uur open. Ik besluit dan maar om via een kleine omweg naar de laatste mall in de omgeving te gaan, waar een Macy’s zit. De South Towne Center: drie keer is immers scheepsrecht. Het is absoluut een mooi gebied hier, ziet er ook vrij nieuw uit en er zit vanalles ook om de mall heen. Maar we gaan alleen naar de Macy’s en parkeren voor de deur. Deze is inderdaad een stuk groter, ook twee verdiepingen. We kijken bij de kids en bij de heren-afdeling. Maar iets wat wij willen, kunnen we niet vinden. Overigens zijn er wel weer gigantische afprijzingen ….
Om 18:45 gaan we dus op weg naar de Olympic Oval, waar we om 19:05 aankomen. Je rijdt eerst een beetje door een achterwijk, maar uiteindelijk is het gebied waar de Oval ligt prima. Jammer genoeg is het al donker, dus foto’s van de buitenkant lukken niet. Binnen melden we ons, en betalen we $ 18 voor toegang en huurschaatsen. Die moeten we beneden ophalen. Boven de ingang hangen de huidige wereldrecord tijden, en daar hangt natuurlijk ook Sven !
We denken gewoon weer naar boven te moeten en dan de schaatsbaan op, maar zo werkt het niet. Net als in het ‘echt’ moet je onderlangs en de trap midden onder de baan nemen, zodat je midden in de baan naar boven komt. Daar staan banken waar je je schaatsen kan aandoen. Het is redelijk druk (veel schoolkinderen ook, lijkt het; met een uitje of zo), maar goed te doen. Overal hangen spandoeken die je herinneren aan de Olympische Spelen 2002. Het blijkt hier ook nog steeds de officiële trainingsbaan voor het US team te zijn.
Ik ga ook nog even het ijs op, maar ik kan eigenlijk niet schaatsen. Dus het wordt een beetje ploeteren, tussen de mannen in. Gelukkig ben ik niet de enige, en ik probeer met nog een beetje ‘stoer’ te houden, dat is van anderen niet te zeggen; dat ziet er echt niet uit. Maar goed, ik moet natuurlijk een rondje mee met de mannen, en dan nog een keer … Dan heb ik het wel gezien. De mannen hebben dorst, dus een goede smoes voor mij om mijn schaatsen in te ruilen voor mijn schoenen en wat te drinken te halen.
Ik bel ondertussen ook nog met Yvonne. Die heeft het ook prima naar haar zin. Ze vonden de Disney parken geweldig, en waren naar San Diego Zoo en Seaworld geweest vandaag en gisteren. Heerlijk vind ze dat, dus ze heeft ook genoten. Voor haar alweer de laatste dag, morgenochtend vliegt zij terug naar huis.
De mannen schaatsen goed, vind ik dan. Ze doen wedstrijdjes, ik moet de tijd opmeten en ze bellen nog uitgebreid met mama, al achteruit schaatsend. Ze hebben het heerlijk naar hun zin. En terwijl ik dacht om 20uur wel klaar te zijn, bleven ze als laatste op het ijs tot de sluitingstijd van 21uur. Vooruit dan maar, ze vinden dit geweldig. Overigens, snelste ronde-tijd was van Matthew; 1.29. Ietsje langzamer dan Sven dus ;-) ! We maken nog een foto bij de officiële wand van de Olympische Spelen, schaatsen gaan uit en om 21:15 zitten we weer in de auto op weg naar het hotel. Dat is maar 20 minuutjes rijden, dus om 21:45 zijn we weer op de kamer.
Ik moet nog even wat reviewen, zet nog even snel iets op de weblog (anders begin ik wel achter te lopen), terwijl de mannen gelijk gaan slapen. Uiteindelijk om 22:45 ga ik ook naar bed, terwijl ik de wekker voor de zekerheid op 6:30 zet. Waarschijnlijk heb ik om 7uur een conference call, daar moet ik echt bijzijn. Was weer een lange drukke dag, met hier en daar wat stress, maar uiteindelijk prima afgerond. Ik kan lekker gaan slapen !
Als we om 9:05 wegrijden, zegt TomTom zelfs dat we er pas om 10:15 zullen zijn … Een lange rit dus, maar dan kan ik mooi weer heel de weg bellen. Het blijkt toch voor een groot deel weer rijksweg te zijn. Dus we rijden lekker door. Onderweg blijkt ook nog eens dat TomTom de nieuwe weg nog niet kent; de weg ziet er ook nieuw uit. Daardoor besparen we dik 10 minuten en komen uiteindelijk precies om 10uur aan. Dat is toch nog acceptabel. We kunnen weer redelijk dicht bij de lift parkeren. Matthew en ik voelen ons niet zo lekker en we prikken dus allemaal even. Nou, Matthew en ik zitten prima, maar Robin zit 33 ! Dat is echt veel te hoog. Als hij zijn priksysteem controleert, blijkt zijn pleister los te zitten, waardoor de insuline niet binnengekomen is ….
Hoe multi-functioneel was ik ook alweer ? OK, in het vervolg hier wel even serieus aandacht aan besteden dus. En we moeten weer terug volgens de mannen … Daar zit ik niet op te wachten; ik kijk even goed, probeer de pleister weer goed te krijgen en het lijkt of het systeem weer goed zit … We besluiten even flink te bolussen en dan na een uur te checken hoe of wat. Mocht het niet goed zijn, dan moeten we OF naar het hotel terug OF we gebruiken mijn insuline om hem elke 2 uur bij te prikken. Ook zo stom, ik vergeet dus ook vanaf nu nooit meer om een reserve-systeem mee te nemen …
Om 10:15 zitten we in de lift naar boven. Dit is echt een lange lift, ook nog eens met een gondel; lekker dus. Als we rond 10:30 boven zijn, besluiten we even wat te drinken en de waardes nog maar eens te controleren. Het restaurant bovenop de berg is prachtig; het lijkt in niets op alle andere restaurants in de andere gebieden. Het is super-de-luxe, prachtige tafels en stoelen, de open haard staat aan en alles is in marmer. Zelfs de toiletten zijn ongelooflijk mooi en luxe. We checken Robin en gelukkig, hij is flink gezakt; naar 14.5. Dus dat is in ieder geval goed gegaan, denk ik. We checken later wel weer.
Om 10:45 gaan we dus uiteindelijk pas voor het eerst de ski’s op. Het is frisjes en alhoewel beneden de zon scheen en we ons goed ingesmeerd hadden, was het boven geheel bewolkt. Dus toch maar weer de mutsen en skibrillen opgedaan. We maken een afdaling naar de linkerkant van de berg, waar een flink aantal blauwe afdalingen ligt. Ook hier is het zwaar bewolkt en dat betekent dat het zicht wat minder is. Als we hier de lift naar boven nemen, is het uitzicht wel fenomenaal naar de andere kant van de berg. We zien een groot meer, het Salt Lake ?
Er zijn hier op zich niet veel liften, maar de liften die er zijn brengen je erg hoog, waardoor je meerdere lange afdalingen kunt doen. Ook zijn deze liften gondola’s, waardoor je lekker relaxed zit. We hebben het prima naar ons zin, getuige het niveau van de grappen die ik van de mannen te horen krijg in de gondola’s: Wat is het toppunt van snelheid ? Een slak die de bocht uit vliegt. Wat is het toppunt van gierigheid ? Een blinde een pistool geven en zeggen dat het een föhn is.
Om 11:30 krijg ik alweer meerdere berichten op mijn mobiel. Ik moet helaas weer (veel) gaan bellen. We besluiten naar beneden te gaan en wat te gaan eten; het is toch bijna lunch-tijd. Terwijl de mannen wat eten, ben ik alleen maar aan het bellen. Al snel vragen ze of ze bij de tubing baan kunnen gaan kijken, prima natuurlijk. Na een tijdje komen ze terug; hij was helaas gesloten. Ik zeg dat ze zelf maar even een (lange) afdaling moeten maken, want ik zit nog wel even aan de lijn. Rond 13:30 zijn ze weer terug, maar helaas, ik zit nog steeds aan de lijn … Dus ze gaan weer saampjes op pad, maar blijven nu dichtbij, want daar hebben ze een leuk bospaadje ontdekt.
Om 14:15 ben ik eindelijk uit alle calls en ga ik snel achter ze aan. Daarna maken we nog optimaal gebruik van de laatste 2 uur. We maken heerlijke afdalingen; de sneeuw is vrij goed en de afdalingen zijn prachtig en vooral heel rustig. Zeker als het richting 15:30 gaat, is er haast niemand meer op de afdaling. Wij skieën door tot 16:15 (laatste lift om 16uur) en hebben toch genoten hier. Dit is zeker een prachtig gebied en goed aan te rijden vanuit centrum SLC.
Ik vraag de mannen waar te gaan eten vanavond. Het maakt ze niet uit, als ze maar lekkere chicken fingers en cheeseburgers hebben. Nou, dan ben ik weer groot voorstander van Outback ! En bijkomend voordeel (voor de mannen), is dat de Coldstone om de hoek zit ! We rijden er precies een uur over, en hadden dus in 50minuten bij het hotel geweest. Dat is een prima tijd voor deze voor mijn gevoel lange rit. Het valt dus allemaal wel mee. Overigens merken we nu op de rijksweg dat het toch wel wat drukker is. Nog net geen file, maar het rijdt ook niet volop door (wij wel, op de carpool-strook). Om 17:15 stappen we dus de Outback binnen, waar de manager ons gelijk herkent van vorige keer (volgens mij zijn en waren wij de enige in ski-kleding) en een praatje maakt, waar we vandaag geskied hebben.
De mannen gaan nu dus voor het kindermenu (papa weer blij) en ik neem zelf weer de Porterhouse. Wat smaakt dit weer uitzonderlijk goed. Ook de kids vinden het heerlijk. En als de rekening komt, kan ik weer helemaal lachen: $ 38 ! Ik geef een mooie tip, dus voor $ 46 eten we echt super ! Daarna door naar de Coldstone, waar de mannen deze keer een maatje groter nemen (maar daar hebben ze achteraf, alhoewel gewaarschuwd door mij, toch spijt van). Maar het smaakt ze weer super.
Het is inmiddels 18:10 en ze willen graag vanavond naar de Salt Lake City Olympic Oval om te schaatsen. Maar die gaat pas om 19uur open. Ik besluit dan maar om via een kleine omweg naar de laatste mall in de omgeving te gaan, waar een Macy’s zit. De South Towne Center: drie keer is immers scheepsrecht. Het is absoluut een mooi gebied hier, ziet er ook vrij nieuw uit en er zit vanalles ook om de mall heen. Maar we gaan alleen naar de Macy’s en parkeren voor de deur. Deze is inderdaad een stuk groter, ook twee verdiepingen. We kijken bij de kids en bij de heren-afdeling. Maar iets wat wij willen, kunnen we niet vinden. Overigens zijn er wel weer gigantische afprijzingen ….
Om 18:45 gaan we dus op weg naar de Olympic Oval, waar we om 19:05 aankomen. Je rijdt eerst een beetje door een achterwijk, maar uiteindelijk is het gebied waar de Oval ligt prima. Jammer genoeg is het al donker, dus foto’s van de buitenkant lukken niet. Binnen melden we ons, en betalen we $ 18 voor toegang en huurschaatsen. Die moeten we beneden ophalen. Boven de ingang hangen de huidige wereldrecord tijden, en daar hangt natuurlijk ook Sven !
We denken gewoon weer naar boven te moeten en dan de schaatsbaan op, maar zo werkt het niet. Net als in het ‘echt’ moet je onderlangs en de trap midden onder de baan nemen, zodat je midden in de baan naar boven komt. Daar staan banken waar je je schaatsen kan aandoen. Het is redelijk druk (veel schoolkinderen ook, lijkt het; met een uitje of zo), maar goed te doen. Overal hangen spandoeken die je herinneren aan de Olympische Spelen 2002. Het blijkt hier ook nog steeds de officiële trainingsbaan voor het US team te zijn.
Ik ga ook nog even het ijs op, maar ik kan eigenlijk niet schaatsen. Dus het wordt een beetje ploeteren, tussen de mannen in. Gelukkig ben ik niet de enige, en ik probeer met nog een beetje ‘stoer’ te houden, dat is van anderen niet te zeggen; dat ziet er echt niet uit. Maar goed, ik moet natuurlijk een rondje mee met de mannen, en dan nog een keer … Dan heb ik het wel gezien. De mannen hebben dorst, dus een goede smoes voor mij om mijn schaatsen in te ruilen voor mijn schoenen en wat te drinken te halen.
Ik bel ondertussen ook nog met Yvonne. Die heeft het ook prima naar haar zin. Ze vonden de Disney parken geweldig, en waren naar San Diego Zoo en Seaworld geweest vandaag en gisteren. Heerlijk vind ze dat, dus ze heeft ook genoten. Voor haar alweer de laatste dag, morgenochtend vliegt zij terug naar huis.
De mannen schaatsen goed, vind ik dan. Ze doen wedstrijdjes, ik moet de tijd opmeten en ze bellen nog uitgebreid met mama, al achteruit schaatsend. Ze hebben het heerlijk naar hun zin. En terwijl ik dacht om 20uur wel klaar te zijn, bleven ze als laatste op het ijs tot de sluitingstijd van 21uur. Vooruit dan maar, ze vinden dit geweldig. Overigens, snelste ronde-tijd was van Matthew; 1.29. Ietsje langzamer dan Sven dus ;-) ! We maken nog een foto bij de officiële wand van de Olympische Spelen, schaatsen gaan uit en om 21:15 zitten we weer in de auto op weg naar het hotel. Dat is maar 20 minuutjes rijden, dus om 21:45 zijn we weer op de kamer.
Ik moet nog even wat reviewen, zet nog even snel iets op de weblog (anders begin ik wel achter te lopen), terwijl de mannen gelijk gaan slapen. Uiteindelijk om 22:45 ga ik ook naar bed, terwijl ik de wekker voor de zekerheid op 6:30 zet. Waarschijnlijk heb ik om 7uur een conference call, daar moet ik echt bijzijn. Was weer een lange drukke dag, met hier en daar wat stress, maar uiteindelijk prima afgerond. Ik kan lekker gaan slapen !
woensdag 25 februari 2009
Een dagje Salt Lake City
Vanmorgen toch om 5:00 alweer wakker en om 5:45 maar uit bed, want ik lag alleen maar te piekeren. De mannen liggen nog heerlijk te slapen en ik duik weer achter de laptop. Ik werk de weblog van gisteren bij en tussendoor zit ik ook online met werk, want er zijn nog wat discussies. Dat betekent weer een lange call ergens vandaag. Om 7:45 worden de mannen pas wakker, die hebben eindelijk heerlijk doorgeslapen ! Om 8:15 gaan we douchen en aankleden, zodat we om 8:45 op pad kunnen.
Vanwege het lange slapen, zijn we dus niet naar de Walmart geweest en hebben we niets te eten. De mannen nemen lekker een paar koeken als ontbijt vandaag; lekker gezond ;-) ! Vandaag hebben we veel op het programma, kijken wat we allemaal kunnen doen. We beginnen met Tracy Aviary, feitelijk een vogelpark. Het is 1 van de oudste vogelparken in Amerika. We komen om 9:05 aan, want het is dichtbij het hotel. We zijn zeker de eerste, alles moet nog opgestart worden. We reken $ 11 af. We hadden een goede dag uitgekozen volgens de verzorgers daar, want het is goed weer vandaag; een prima temperatuur en geen regen/sneeuw. Dan heb je de beste kans om de vogels te zien.
Het is wel een beetje oud park, maar ze hebben veel vogels. De mannen zijn helemaal gek op vogels en vinden het hier geweldig. We lopen op ons gemak langs alle kooien. Op een gegeven moment bij de bald eagle en golden eagles. Wat een prachtige beesten zeg ! We kwamen ook nog in een klein ‘Argentijns huisje’, waar verschillende vogels vrij rondvlogen. Ook hier weer vonden de mannen het geweldig.
Om 10:15 hadden we het hele park gezien en liepen we nog even door het winkeltje. De mannen hadden op meerdere plekken borden gezien dat je een vogel kon ‘adopteren’. En dat wilden ze wel graag. Dus ik heb even nagevraagd hoe en wat. En vanaf $ 25 kan je al een vogel adopteren en dan krijg je een certificaat en elk kwartaal een update over hoe het met ‘jouw’ vogel gaat. Dus maar allebei een vogel laten uitkiezen; Robin koos voor de bald eagle, en Matthew koos voor ‘Andy’ de Andean Condor, die pas zijn 50e verjaardag had gevierd !
Daarna op weg naar Red Butte Garden, de botanische tuinen van Salt Lake City, onderdeel van de Universiteit. Ook dit is weer dichtbij en dus maar een klein stukje rijden. Ook hier zijn we weer de enige in het park. We zouden eigenlijk $5 pp moeten betalen, maar als ik bij de kassa kom, mogen we gewoon doorlopen ;-) ! Matthew wilde hier wel kijken (ook in New York zijn we naar de botanische tuinen geweest), maar het valt wel een beetje tegen. Er is natuurlijk weinig bloei op dit moment, al kan je wel zien dat het in de zomer erg mooi moet zijn. Ook de uitzichten zijn erg mooi. Als we een bepaald gebied in gaan, staat er een waarschuwing dat het hier een natural habitat van allerlei slangen is, waaronder een giftige soort rattlesnake …. Lekker zeg … Gewoon weer weglopen is het devies … tja … Gelukkig komen we die niet tegen !
Na 45 minuten hebben we het gezien en stappen we de auto weer. De volgende stop is de dierentuin. Ook dit is weer een klein stukje rijden, wel lekker dat alles dichtbij elkaar is. Maar als we daar aankomen, staat het parkeerterrein helemaal vol en er lijkt geen plekje te krijgen. Ik rijd een rondje, ga de weg weer op en kijk of er plek langs de weg is. Maar het staat helemaal vol. Ik rijd weer terug naar het parkeerterrein en gelukkig gaat er net iemand weg, waardoor we toch een goed plekje hebben. Zou er vandaag iets bijzonders aan de hand zijn ? Ik loop om 11:30 naar de kassa en vraag om 3 kaartjes. Maar wat blijkt, vandaag is het gratis toegang; de laatste woensdag van de maand in de winterperiode. Dat verklaart de drukte !
De mannen zijn helemaal gek van dierentuinen en we moeten dus alle plekken langs en alle verblijven worden bekeken, want je zal maar een dier missen. Dit is dus genieten met volle teugen, ondanks de drukte, waar we eigenlijk niet veel last van hebben in de dierentuin zelf, anders dan dat er heeeeeeel veeeeeeeel kinderwagens zijn. Vooral de reptielenverblijven zijn favoriet, en hoe giftiger hoe leuker natuurlijk. We eten onderweg nog een hotdog; we willen niet teveel eten om ruimte te houden voor ons avondeten.
Om 13uur hebben we de hele dierentuin gezien en wordt het tijd voor ons volgende agendapunt: Temple Square, om de mormonentempel te gaan bekijken. Geen idee wat we kunnen verwachten, maar TomTom gaat ons er keurig naartoe rijden. Op een gegeven moment zien we een gigantisch gebouw, het lijkt wel het hoofdkantoor van een bank. En wat blijkt, dit zijn de ‘Headquarters and Office Buildings’ van de mormonen ! Ongelooflijk, gewoon een eigen kantorencomplex. Dat had ik niet verwacht hier ….
Parkeren is lastig hier, maar als ik de helling oprijd, hebben we in een zijstraat ‘gratis’ parkeren. Het is een kleine wandeling, maar dat is wel even lekker. Het zonnetje begint nu echt door te breken (al was het de hele ochtend best goed weer) en het wordt echt warm met onze winterjassen aan. We lopen naar de ingang van het complex en worden vriendelijk welkom geheten door 2 ‘gelovers’, oftewel ‘sisters’. Je komt ze op het hele complex tegen en het viel me op dat ze altijd met z’n 2-en zijn, dat het met eigenlijk alleen maar vrouwen zijn, en dat er steeds 1 Amerikaanse is en 1 uit het buitenland. We kunnen volgens hen elk kwartier een gratis rondleiding krijgen van ongeveer een half uur. We slaan vriendelijk af en besluiten zelf wat over het terrein rond te lopen.
We beginnen bij het North Visitor Center. Dit is een gigantisch gebouw met grote schilderijen die een verhaal vertellen. Verder staat er een grote maquette van de tempels van Salamon. Onmiddellijk worden we weer aangeschoten door twee zusters. Als we vragen hadden, konden we die stellen. En er begon zo een tour. We hebben geen interesse in de tour, maar ik vroeg wel of ze konden toelichten waar zij nu precies in geloven, al ben ik zelf een ‘non-believer’. Ze geven keurig een toelichting, ze geloven ook in Jesus en Jerusalem, maar gaan er vanuit dat allen gestorven zijn en dat hun ‘messias’, Joseph Smith, in 1820, toen hij 14 jaar was, op zoek was naar welke kerk hij zich moest aansluiten en toen een visioen had van Jesus en God dat hij een nieuwe kerk moest opzetten, middels het Boek van Mormon; De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Buiten lopen we langs de Tempel, waar ze 40 jaar over gebouwd hebben, een prachtig bouwwerk.
We lopen door over Temple Square naar het South Visitor Center wat voornamelijk ingericht is met herinneringen aan de bouw van de tempel. Ook zijn hier wat ‘geloofsovertuigingen’ te vinden. En daarnaast een aantal tv-schermen waar je tv commercials van de Mormonen kan vinden. Die gaan met name over de normen en waarden van het gezin, maar veel zijn er op een komische manier verpakt, dus we bekijken er aardig wat. Vervolgens lopen we weer terug richting de auto. Buiten het terrein, behalve de ‘headquarters’, is er ook nog een ander gigantisch complex; een conferentie center !
Rond 14uur rijden we naar onze volgende stop; The Gateway Mall. Dit is een vrij nieuwe (ik denk nav de Olympische Spelen in 2002) complex, wat eigenlijk een onoverdekte mall is. Het ziet er allemaal nog erg mooi uit, en ze hebben ook nog een paar winkels waar we naar op zoek waren; Abercrombie & Fitch, en Hollister. Rond 14:15 parkeren we de auto onder het complex (parkeren 1e uur gratis, voor 2 uur $ 1,50 en voor 3 uur $ 3,00; blijft apart, hoe langer hoe duurder per uur). Het was inmiddels zo warm, dat we onze jassen in de auto laten en in de stralende zon over het complex (bestaande uit 2 verdiepingen) lopen, beginnende bij Abercrombie, waar ze twee nieuwe shirts kopen en gelijk aanwillen.
Als we verder lopen, zien ze ineens een ijsjeswinkel van Ben & Jerry’s en vooruit dan maar … Vervolgens komen we bij het eind van het complex, waar ze een pleintje gemaakt hebben met een eerbetoon aan de Olympische Spelen en een waterfontein, die net als bij het Bellagio hotel in Las Vegas op de muziek meespeelt. Erg leuk om te zien.
Inmiddels is het al 15:15 en willen de mannen even de boekwinkel in en dat vind ik ook altijd wel leuk. Uiteindelijk zijn we er ruim een uur binnen en kopen we een stuk of 10 boeken; ik natuurlijk iets over de financiele crisis en de mannen allerlei fantasy boeken. Ze hebben een hele uitgebreide ‘tiener’ afdeling, en daar zijn ze bijna de hele tijd. Het laatste kwartier heb ik maar op een bankje tijdschriften zitten lezen … Maar heerlijk voor ze, ik ben blij dat ze lezen erg leuk vinden, dus vooruit maar.
Als we de winkel rond 16:30 uitlopen, is het weer omgeslagen en miezert het zelfs. We lopen nog even naar de Hollister winkel, waar we ook nog voor beide 2 dingen kopen. Erg stoer hoor ! Vervolgens lopen we rustig terug naar de parkeergarage. Alleen …. We hebben geen idee meer waar we staan ! Alleen dat het de parkeergarage helemaal aan het begin was, maar welke verdieping en waar … Helemaal niet bij stilgestaan. Gelukkig krijgt Robin een ‘ingeving’ waarna we gelukkig snel de auto vinden. We stappen snel in en gaan op weg naar het restaurant voor vanavond, Rodizio’s Grill, een Braziliaans steakhouse.
Het restaurant ligt in het shopping gebiedje ‘Trolley Square’, waar een aantal winkels en restaurants in een oude trolley hal gebouwd zijn. We lopen even langs de winkeltjes, omdat we wat te vroeg zijn voor onze reservering van 17:30. Maar de winkels stellen niet zoveel voor en om 17:20 lopen we dus het restaurant in. Het is nog vrij rustig en krijgen een tafel aan het raam. Na even de saladebar bekeken te hebben, nemen we weer plaats aan tafel en zetten ‘het stoplicht’ op groen, wat betekent dat de obers met spiezen vlees langs je tafel komen, en als het wat is voor je, krijg je een stuk afgesneden.
De mannen vinden het geweldig en ze komen veel langs. Het is verschillende soorten vlees, van allerlei soorten sirloin tot kip, varkenshaas en vis. En zelfs, je had onze ‘vieze’ gezichten moeten zien, kippenhart en ‘rattlesnake sausages’. Die laatste waren dus niet aan ons besteed. We eten (veel te) veel en lekker. Maar om 19uur houden we het voor gezien, we zitten helemaal vol ! We hebben prima gegeten en de rekening valt ook nog eens mee. Het is een vaste prijs van $ 25, maar voor kinderen van 7-10 $ 10. En laten ze nou uit zichzelf voor de mannen de kinderprijzen gehanteerd hebben … Ik heb maar niets gezegd en een extra tip gegeven ! Het vlees was lekker, maar het is echt niet zo lekker als Fogo de Chao, een soortgelijke keten waar ik in Houston gegeten heb. Daar was het vlees ECHT veel beter, maar daar betaalde je dan ook fors meer voor.
Om 19:15 zitten we weer in de auto op weg naar de Walmart. Daar kopen we nog wat spulletjes in voor morgen; vers brood, melk, drinken, etc. We hebben deze keer boven geparkeerd, dat wilden de mannen zo graag. Wat blijkt als we naar beneden gaan; er is een speciale roltrap voor de karretjes. Dat is natuurlijk helemaal geweldig, dus die moet gebruikt worden.
Vervolgens rijden we nog even langs 2 ski-zaken in de buurt, waar ik alvast de lift-tickets voor morgen koop; Snowbasin. Overigens, we gingen ook kijken naar Spyder ski-spullen, maar die verkochten ze nergens. Toch vreemd …. Zal wel met name in de sportwinkels in de ski-dorpen zelf zijn. Om 20:15 zijn we weer op de hotelkamer. De mannen gaan lekker computeren en tv kijken, ik moet helaas nog wat reviews doen en kom dus niet aan de weblog toe. Om 21:30 gaan we lekker slapen. Morgen dus skieën in Snowbasis; het verst gelegen ski-gebied waar wij deze keer naartoe gaan.
Vanwege het lange slapen, zijn we dus niet naar de Walmart geweest en hebben we niets te eten. De mannen nemen lekker een paar koeken als ontbijt vandaag; lekker gezond ;-) ! Vandaag hebben we veel op het programma, kijken wat we allemaal kunnen doen. We beginnen met Tracy Aviary, feitelijk een vogelpark. Het is 1 van de oudste vogelparken in Amerika. We komen om 9:05 aan, want het is dichtbij het hotel. We zijn zeker de eerste, alles moet nog opgestart worden. We reken $ 11 af. We hadden een goede dag uitgekozen volgens de verzorgers daar, want het is goed weer vandaag; een prima temperatuur en geen regen/sneeuw. Dan heb je de beste kans om de vogels te zien.
Het is wel een beetje oud park, maar ze hebben veel vogels. De mannen zijn helemaal gek op vogels en vinden het hier geweldig. We lopen op ons gemak langs alle kooien. Op een gegeven moment bij de bald eagle en golden eagles. Wat een prachtige beesten zeg ! We kwamen ook nog in een klein ‘Argentijns huisje’, waar verschillende vogels vrij rondvlogen. Ook hier weer vonden de mannen het geweldig.
Om 10:15 hadden we het hele park gezien en liepen we nog even door het winkeltje. De mannen hadden op meerdere plekken borden gezien dat je een vogel kon ‘adopteren’. En dat wilden ze wel graag. Dus ik heb even nagevraagd hoe en wat. En vanaf $ 25 kan je al een vogel adopteren en dan krijg je een certificaat en elk kwartaal een update over hoe het met ‘jouw’ vogel gaat. Dus maar allebei een vogel laten uitkiezen; Robin koos voor de bald eagle, en Matthew koos voor ‘Andy’ de Andean Condor, die pas zijn 50e verjaardag had gevierd !
Daarna op weg naar Red Butte Garden, de botanische tuinen van Salt Lake City, onderdeel van de Universiteit. Ook dit is weer dichtbij en dus maar een klein stukje rijden. Ook hier zijn we weer de enige in het park. We zouden eigenlijk $5 pp moeten betalen, maar als ik bij de kassa kom, mogen we gewoon doorlopen ;-) ! Matthew wilde hier wel kijken (ook in New York zijn we naar de botanische tuinen geweest), maar het valt wel een beetje tegen. Er is natuurlijk weinig bloei op dit moment, al kan je wel zien dat het in de zomer erg mooi moet zijn. Ook de uitzichten zijn erg mooi. Als we een bepaald gebied in gaan, staat er een waarschuwing dat het hier een natural habitat van allerlei slangen is, waaronder een giftige soort rattlesnake …. Lekker zeg … Gewoon weer weglopen is het devies … tja … Gelukkig komen we die niet tegen !
Na 45 minuten hebben we het gezien en stappen we de auto weer. De volgende stop is de dierentuin. Ook dit is weer een klein stukje rijden, wel lekker dat alles dichtbij elkaar is. Maar als we daar aankomen, staat het parkeerterrein helemaal vol en er lijkt geen plekje te krijgen. Ik rijd een rondje, ga de weg weer op en kijk of er plek langs de weg is. Maar het staat helemaal vol. Ik rijd weer terug naar het parkeerterrein en gelukkig gaat er net iemand weg, waardoor we toch een goed plekje hebben. Zou er vandaag iets bijzonders aan de hand zijn ? Ik loop om 11:30 naar de kassa en vraag om 3 kaartjes. Maar wat blijkt, vandaag is het gratis toegang; de laatste woensdag van de maand in de winterperiode. Dat verklaart de drukte !
De mannen zijn helemaal gek van dierentuinen en we moeten dus alle plekken langs en alle verblijven worden bekeken, want je zal maar een dier missen. Dit is dus genieten met volle teugen, ondanks de drukte, waar we eigenlijk niet veel last van hebben in de dierentuin zelf, anders dan dat er heeeeeeel veeeeeeeel kinderwagens zijn. Vooral de reptielenverblijven zijn favoriet, en hoe giftiger hoe leuker natuurlijk. We eten onderweg nog een hotdog; we willen niet teveel eten om ruimte te houden voor ons avondeten.
Om 13uur hebben we de hele dierentuin gezien en wordt het tijd voor ons volgende agendapunt: Temple Square, om de mormonentempel te gaan bekijken. Geen idee wat we kunnen verwachten, maar TomTom gaat ons er keurig naartoe rijden. Op een gegeven moment zien we een gigantisch gebouw, het lijkt wel het hoofdkantoor van een bank. En wat blijkt, dit zijn de ‘Headquarters and Office Buildings’ van de mormonen ! Ongelooflijk, gewoon een eigen kantorencomplex. Dat had ik niet verwacht hier ….
Parkeren is lastig hier, maar als ik de helling oprijd, hebben we in een zijstraat ‘gratis’ parkeren. Het is een kleine wandeling, maar dat is wel even lekker. Het zonnetje begint nu echt door te breken (al was het de hele ochtend best goed weer) en het wordt echt warm met onze winterjassen aan. We lopen naar de ingang van het complex en worden vriendelijk welkom geheten door 2 ‘gelovers’, oftewel ‘sisters’. Je komt ze op het hele complex tegen en het viel me op dat ze altijd met z’n 2-en zijn, dat het met eigenlijk alleen maar vrouwen zijn, en dat er steeds 1 Amerikaanse is en 1 uit het buitenland. We kunnen volgens hen elk kwartier een gratis rondleiding krijgen van ongeveer een half uur. We slaan vriendelijk af en besluiten zelf wat over het terrein rond te lopen.
We beginnen bij het North Visitor Center. Dit is een gigantisch gebouw met grote schilderijen die een verhaal vertellen. Verder staat er een grote maquette van de tempels van Salamon. Onmiddellijk worden we weer aangeschoten door twee zusters. Als we vragen hadden, konden we die stellen. En er begon zo een tour. We hebben geen interesse in de tour, maar ik vroeg wel of ze konden toelichten waar zij nu precies in geloven, al ben ik zelf een ‘non-believer’. Ze geven keurig een toelichting, ze geloven ook in Jesus en Jerusalem, maar gaan er vanuit dat allen gestorven zijn en dat hun ‘messias’, Joseph Smith, in 1820, toen hij 14 jaar was, op zoek was naar welke kerk hij zich moest aansluiten en toen een visioen had van Jesus en God dat hij een nieuwe kerk moest opzetten, middels het Boek van Mormon; De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Buiten lopen we langs de Tempel, waar ze 40 jaar over gebouwd hebben, een prachtig bouwwerk.
We lopen door over Temple Square naar het South Visitor Center wat voornamelijk ingericht is met herinneringen aan de bouw van de tempel. Ook zijn hier wat ‘geloofsovertuigingen’ te vinden. En daarnaast een aantal tv-schermen waar je tv commercials van de Mormonen kan vinden. Die gaan met name over de normen en waarden van het gezin, maar veel zijn er op een komische manier verpakt, dus we bekijken er aardig wat. Vervolgens lopen we weer terug richting de auto. Buiten het terrein, behalve de ‘headquarters’, is er ook nog een ander gigantisch complex; een conferentie center !
Rond 14uur rijden we naar onze volgende stop; The Gateway Mall. Dit is een vrij nieuwe (ik denk nav de Olympische Spelen in 2002) complex, wat eigenlijk een onoverdekte mall is. Het ziet er allemaal nog erg mooi uit, en ze hebben ook nog een paar winkels waar we naar op zoek waren; Abercrombie & Fitch, en Hollister. Rond 14:15 parkeren we de auto onder het complex (parkeren 1e uur gratis, voor 2 uur $ 1,50 en voor 3 uur $ 3,00; blijft apart, hoe langer hoe duurder per uur). Het was inmiddels zo warm, dat we onze jassen in de auto laten en in de stralende zon over het complex (bestaande uit 2 verdiepingen) lopen, beginnende bij Abercrombie, waar ze twee nieuwe shirts kopen en gelijk aanwillen.
Als we verder lopen, zien ze ineens een ijsjeswinkel van Ben & Jerry’s en vooruit dan maar … Vervolgens komen we bij het eind van het complex, waar ze een pleintje gemaakt hebben met een eerbetoon aan de Olympische Spelen en een waterfontein, die net als bij het Bellagio hotel in Las Vegas op de muziek meespeelt. Erg leuk om te zien.
Inmiddels is het al 15:15 en willen de mannen even de boekwinkel in en dat vind ik ook altijd wel leuk. Uiteindelijk zijn we er ruim een uur binnen en kopen we een stuk of 10 boeken; ik natuurlijk iets over de financiele crisis en de mannen allerlei fantasy boeken. Ze hebben een hele uitgebreide ‘tiener’ afdeling, en daar zijn ze bijna de hele tijd. Het laatste kwartier heb ik maar op een bankje tijdschriften zitten lezen … Maar heerlijk voor ze, ik ben blij dat ze lezen erg leuk vinden, dus vooruit maar.
Als we de winkel rond 16:30 uitlopen, is het weer omgeslagen en miezert het zelfs. We lopen nog even naar de Hollister winkel, waar we ook nog voor beide 2 dingen kopen. Erg stoer hoor ! Vervolgens lopen we rustig terug naar de parkeergarage. Alleen …. We hebben geen idee meer waar we staan ! Alleen dat het de parkeergarage helemaal aan het begin was, maar welke verdieping en waar … Helemaal niet bij stilgestaan. Gelukkig krijgt Robin een ‘ingeving’ waarna we gelukkig snel de auto vinden. We stappen snel in en gaan op weg naar het restaurant voor vanavond, Rodizio’s Grill, een Braziliaans steakhouse.
Het restaurant ligt in het shopping gebiedje ‘Trolley Square’, waar een aantal winkels en restaurants in een oude trolley hal gebouwd zijn. We lopen even langs de winkeltjes, omdat we wat te vroeg zijn voor onze reservering van 17:30. Maar de winkels stellen niet zoveel voor en om 17:20 lopen we dus het restaurant in. Het is nog vrij rustig en krijgen een tafel aan het raam. Na even de saladebar bekeken te hebben, nemen we weer plaats aan tafel en zetten ‘het stoplicht’ op groen, wat betekent dat de obers met spiezen vlees langs je tafel komen, en als het wat is voor je, krijg je een stuk afgesneden.
De mannen vinden het geweldig en ze komen veel langs. Het is verschillende soorten vlees, van allerlei soorten sirloin tot kip, varkenshaas en vis. En zelfs, je had onze ‘vieze’ gezichten moeten zien, kippenhart en ‘rattlesnake sausages’. Die laatste waren dus niet aan ons besteed. We eten (veel te) veel en lekker. Maar om 19uur houden we het voor gezien, we zitten helemaal vol ! We hebben prima gegeten en de rekening valt ook nog eens mee. Het is een vaste prijs van $ 25, maar voor kinderen van 7-10 $ 10. En laten ze nou uit zichzelf voor de mannen de kinderprijzen gehanteerd hebben … Ik heb maar niets gezegd en een extra tip gegeven ! Het vlees was lekker, maar het is echt niet zo lekker als Fogo de Chao, een soortgelijke keten waar ik in Houston gegeten heb. Daar was het vlees ECHT veel beter, maar daar betaalde je dan ook fors meer voor.
Om 19:15 zitten we weer in de auto op weg naar de Walmart. Daar kopen we nog wat spulletjes in voor morgen; vers brood, melk, drinken, etc. We hebben deze keer boven geparkeerd, dat wilden de mannen zo graag. Wat blijkt als we naar beneden gaan; er is een speciale roltrap voor de karretjes. Dat is natuurlijk helemaal geweldig, dus die moet gebruikt worden.
Vervolgens rijden we nog even langs 2 ski-zaken in de buurt, waar ik alvast de lift-tickets voor morgen koop; Snowbasin. Overigens, we gingen ook kijken naar Spyder ski-spullen, maar die verkochten ze nergens. Toch vreemd …. Zal wel met name in de sportwinkels in de ski-dorpen zelf zijn. Om 20:15 zijn we weer op de hotelkamer. De mannen gaan lekker computeren en tv kijken, ik moet helaas nog wat reviews doen en kom dus niet aan de weblog toe. Om 21:30 gaan we lekker slapen. Morgen dus skieën in Snowbasis; het verst gelegen ski-gebied waar wij deze keer naartoe gaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)
